شماره ۴۴ - بتنگ آمد دل، از خودسازی این باغ و بستانها
شماره ۴۶ - در پیریت بدیده غباری که کرده جا
شماره ۴۸ - جانسوزتر کند گل رخسار را حجاب
شماره ۴۹ - خیز و فکر خویشتن بین، چشم من، دیگر چه خواب؟
شماره ۵۵ - بهر وفای وعده، قیامت چه حاجت است؟
شماره ۵۷ - زیبد آن را درو درگاه، که از همت جود
شماره ۵۸ - چون سر شمع که گیرند و همان نور بجاست
شماره ۷۲ - خصم چون تندی کند، افتادگی آن را رواست
شماره ۷۸ - بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهانست
شماره ۸۳ - رشکم نبود گر همه بر تخت و نگین است
شماره ۸۹ - نیست دل را با هوسهای جهان در سینه جا
شماره ۹۱ - حسن بیان مجوی ز ما دلشکستگان
شماره ۹۲ - خنک آنکس، که از این مرحله چون آب روان
شماره ۹۸ - مباش این همه دربند زینت دنیا
شماره ۱۰۳ - هستی ایام پر از نیستی در پیش نیست
شماره ۱۰۷ - محض دنیا شده، با سعی ز دنیا نگذشت!
شماره ۱۱۶ - کسی ز من نگرفته است خاکساری را
شماره ۱۲۱ - کدورت پاک طینت را، صفای سینه میگردد
شماره ۱۲۴ - عالمی پر شده از پرتو خورشید رخش
شماره ۱۳۰ - مبند دل بعطای جهان، که چون شبنم