عرفان

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

۵۸۵۳۰ گوهر همه‌ی برچسب‌ها
واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۴۴ - بتنگ آمد دل، از خودسازی این باغ و بستانها واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۴۶ - در پیریت بدیده غباری که کرده جا واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۴۸ - جانسوزتر کند گل رخسار را حجاب واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۴۹ - خیز و فکر خویشتن بین، چشم من، دیگر چه خواب؟ واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۵۵ - بهر وفای وعده، قیامت چه حاجت است؟ واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۵۷ - زیبد آن را درو درگاه، که از همت جود واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۵۸ - چون سر شمع که گیرند و همان نور بجاست واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۷۲ - خصم چون تندی کند، افتادگی آن را رواست واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۷۸ - بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهانست واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۸۳ - رشکم نبود گر همه بر تخت و نگین است واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۸۹ - نیست دل را با هوسهای جهان در سینه جا واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۹۱ - حسن بیان مجوی ز ما دلشکستگان واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۹۲ - خنک آنکس، که از این مرحله چون آب روان واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۹۸ - مباش این همه دربند زینت دنیا واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۰۳ - هستی ایام پر از نیستی در پیش نیست واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۰۷ - محض دنیا شده، با سعی ز دنیا نگذشت! واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۱۶ - کسی ز من نگرفته است خاکساری را واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۲۱ - کدورت پاک طینت را، صفای سینه میگردد واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۲۴ - عالمی پر شده از پرتو خورشید رخش واعظ قزوینی ابیات پراکنده شماره ۱۳۰ - مبند دل بعطای جهان، که چون شبنم