رباعی ۱۰ - دنیا که دلت ز حسرت او زار است
رباعی ۱۴ - تا شمع قلندری بهائی افروخت
رباعی ۱۶ - حاجی به طواف کعبه اندر تک و پوست
رباعی ۱۷ - در میکده دوش، زاهدی دیدم مست
رباعی ۲۴ - نقد دل خود بهائی آخر سره کرد
رباعی ۲۵ - آن حرف که از دلت غمی بگشاید
رباعی ۲۶ - عشاق به غیر دوست، عاری دارند
رباعی ۲۷ - رندان گاهی ملک جهان میبازند
رباعی ۲۹ - ای در طلب علوم، در مدرسه چند؟
رباعی ۳۰ - خوش آن که صلای جام وحدت در داد
رباعی ۳۱ - دیدی که بهائی چو غم از سر وا کرد
رباعی ۳۵ - بر درگه دوست، هر که صادق برود
رباعی ۳۸ - لطف ازلی، نیکی هر بد خواهد
رباعی ۴۰ - کاری ز وجود ناقصم نگشاید
رباعی ۴۱ - آهنگ حجاز مینمودم من زار
رباعی ۴۶ - تا بتوانی، ز خلق، ای یار عزیز!
رباعی ۴۷ - از سبحهٔ من، پیر مغان رفت ز هوش
رباعی ۴۸ - ای زاهد خود نمای سجاده به دوش
رباعی ۴۹ - کردیم دلی را که نبد مصباحش
رباعی ۵۶ - غمهای جهان در دل پر غم داریم