شماره ۲۳ - بد چند کنی کار نکو کن بنشین
شماره ۲۴ - هر دل که به نفس ره به آگاهی برد
شماره ۲۵ - از کس چو سخن نمیپذیری آخر
شماره ۲۶ - ای عقلِ تو کرده مبتلای خویشت
شماره ۲۷ - دردا که دلی که در جهان کار نداشت
شماره ۳۰ - مائیم که نه سوخته و نه خامیم
شماره ۳۱ - یک عاشق پاک و یک دل زنده کجاست
شماره ۳۲ - دردا که غرور بود و بسیاری بود
شماره ۳۳ - بیچاره دلم که خویش حُرْ میپنداشت
شماره ۳۴ - مسکین دل من تخم طلب کاشته بود
شماره ۳۵ - گه خلوت بینِ هفت گلشن بودم
شماره ۵ - کو دل که بداند نفسی اسرارش
شماره ۶ - گر دیدهوری مرد لقا باید شد
شماره ۸ - ای در طلب گره گشائی مرده
شماره ۹ - ای همچو سگی به استخوانی قانع
شماره ۱۱ - هرگاه که سِرِّ معرفت یابی باز
شماره ۱۲ - چون مرغ دلم حوصلهٔ راز نیافت
شماره ۱۳ - ای مرد فسرده راز مینشناسی
شماره ۱۴ - از مال همه جهان جوی داری تو
شماره ۱۵ - کو عقل که قصد آن جلالت کردی