شماره ۲۰ - مَجْنُونْ صَفِتْ تِهْ وَرْشُو وُ رُوزْکَشِمْ دادْ
شماره ۲۶ - بِوٰارِمْ بِوٰارِمْ، چَنْ زَنّی بِهْ مِهْسَرْ؟
شماره ۳۳ - نِماشْتِرْ (سرا) سَرْ هِوا زمینْ بییهْ ترْ
شماره ۴۱ - هزار پارِهْ شهْر بُو، چه کِرمُونْ چه شیرازْ
شماره ۴۳ - گُوهِرْرِهْ خِدا دِیافِربیِهْ چُونْ بازْ
شماره ۴۴ - سَرْرِهْبَشِسّی، لَچکْ رِهْ هاکِرْدی لَسْ
شماره ۴۸ - هَرْ شُو که ته عشقْ بُونِه مِرِهْ هم آغوشْ
شماره ۶۲ - امیر گِنِهْ: که دارْمِهْ هِوایِ ته عِشْقْ
شماره ۶۴ - گِتْمِهْ: بَوِرْزِمْ مهرِتهْ گُوهِر پاکْ
شماره ۷۲ - اُون که بنهْ روزْ با تو بوییهْ مایلْ
شماره ۷۳ - امیر گنه: مه وَرْ نوویهار، بیّیه لیْلْ
شماره ۸۲ - اَبْرْ نِهِلِّهْ ماهْ رِهْ هِلالْ بَوینِمْ
شماره ۸۷ - عشقْ اونْ عشقه که رُسوا مَجی به عالِمْ
شماره ۹۰ - عهد بَکِرْدِمِهْ ته لُو شه بِنْ گُوم نَیِرِمْ
شماره ۹۳ - من ته وَرْ عالمْ درد وُ واکْ بَچینِّمْ
شماره ۹۴ - امیر گنه: عاشقمه ته از زر و سیم
شماره ۱۰۱ - امیر گنه: ذاتِ بِلْبِلْ دارمه یارونْ!
شماره ۱۰۲ - مسافر راه کربلا مه یارون!
شماره ۱۱۱ - مه دلْ با ته جٰا عهد هاکرد بی و پَیْمنْ
شماره ۱۱۲ - قافْ، قَندهْ تنه لُو به هدیه دپاتنْ