شماره ۲۳۲ - امیر گنه: گشتِ بدنْ جای حُوره
شماره ۲۴۳ - ته زلفْ ره خدا لامْ اَلفْ لا بساته
شماره ۲۴۵ - هر گاه که بُناگوش بَکشی کَمُون ته
شماره ۲۴۶ - زلْفِ گلمْ که حَبَلُ الْمَتینِ یٰاره
شماره ۲۵۰ - زمونهْ مره هَرْ دَمْ کشاکش گیره
شماره ۲۵۷ - امیر گنه: مه غنچهی نوویهاری
شماره ۲۵۹ - کَمنّه مشک و عنبر، عَرقْ گلویی
شماره ۲۶۸ - امیر گنه: هر کَسْ به دَنی دَوُویی
شماره ۲۷۶ - ابْر رهْ دیمه شَمسْ ره دَپیتْ چادرْ خویشی
شماره ۲۸۰ - مه مَثل به اونْ یارْ بَوُوئنْ به خویشی
شماره ۲۸۷ - یُوسف صفتْ چاهِ بنْ مأوا بساتی
شماره ۲۸۸ - اونْ روزِ اَزلْ که بنای دَنی بی،
شماره ۹ - چی وا (چی بو) بَمِردْ بومْ ته عشقِ وَرْمنای هو
شماره ۱۴ - هَرْ کجهْ که منْ شومّهْ، وَنوشه جاره
شماره ۱۹ - اُوندمْ که تنه دَمْ ره دَم حورانداته
شماره ۲۰ - دْ دَسْت که یکی زلفْ بَرْسه کساته
شماره ۲۱ - امیر گنه: عاشقمهْ کَجینه داره
شماره ۲۳ - کَمن هَکردی زلف ره «صحرایی» گیتی
شماره ۲۵ - امیر گنه: که گَشتْ بَکردیمْ ملکِ رَیْ
شماره ۲ - چِه مُونْگ وُ چِهْ خُورتیجِهْ، چِهْ روشِنْ روُجا