فلسفه

ناصرخسرو قصاید قصیده ۳۷ - بلی، بی‌گمان این جهان چون گیاست ناصرخسرو قصاید قصیده ۳۸ - جز جفا با اهل دانش مر فلک را کار نیست ناصرخسرو قصاید قصیده ۳۹ - ای به خور مشغول دایم چون نبات ناصرخسرو قصاید قصیده ۴۰ - این تخت سخت گنبد گردان سرای ماست ناصرخسرو قصاید قصیده ۴۲ - ای خردمند نگه کن که جهان برگذر است ناصرخسرو قصاید قصیده ۴۳ - اگر بزرگی و جاه و جلال در درم است ناصرخسرو قصاید قصیده ۴۵ - هر چه دور از خرد همه بند است ناصرخسرو قصاید قصیده ۴۶ - سفله جهان، ای پسر، چو چشمه شور است ناصرخسرو قصاید قصیده ۵۱ - از اهل ملک در این خیمهٔ کبود که بود ناصرخسرو قصاید قصیده ۵۳ - این جهان بی‌وفا را برگزید و بد گزید ناصرخسرو قصاید قصیده ۵۴ - مردم نبود صورت مردم حکما اند ناصرخسرو قصاید قصیده ۵۵ - ز جور لشکر خرداد و مرداد ناصرخسرو قصاید قصیده ۵۶ - این رقیبان که بر این گنبد پیروزه درند ناصرخسرو قصاید قصیده ۵۷ - چونکه نکو ننگری جهان چون شد؟ ناصرخسرو قصاید قصیده ۵۹ - آن کن ای جویای حکمت کاهل حکمت آن کنند ناصرخسرو قصاید قصیده ۶۱ - چند گوئی که چو ایام بهار آید ناصرخسرو قصاید قصیده ۶۲ - در درج سخن بگشای بر پند ناصرخسرو قصاید قصیده ۶۳ - آزردن ما زمانه خو دارد ناصرخسرو قصاید قصیده ۶۴ - خردمند را می چه گوید خرد؟ ناصرخسرو قصاید قصیده ۶۵ - کسی که قصد ز عالم به خواب و خور دارد