شماره ۲۳۸ - نان گندم نزد آدم خوش بود
شماره ۲۴۲ - نشان جملهٔ مردم همین است
شماره ۲۴۶ - نقش و خیالی است حدوث از قدیم
شماره ۲۴۸ - نه اسقاط و نه اثبات است اینجا
شماره ۲۴۹ - نه فقر بماند و غنا هم
شماره ۲۵۶ - ها نظر کن که در نظر دارم
شماره ۲۵۷ - هر چند رئیس ما گزیر است
شماره ۲۵۸ - هر چه باشند ما همان باشیم
شماره ۲۶۰ - هر چه داریم ما از او داریم
شماره ۲۶۳ - هر کجا صورت بود معنی بود
شماره ۲۶۶ - هر کسی کو دلیل او باشد
شماره ۲۷۰ - هر که دریافت آن از انسان است
شماره ۲۷۱ - هر که سلطان خویش نشناسد
شماره ۲۷۲ - هر کس که نهد تاج سر ما بر سر
شماره ۲۷۴ - هرچه داری به عشق او درباز
شماره ۲۷۶ - همچو غنچه تمام بگشوده
شماره ۲۷۹ - همه حق است و خلق اینجا نیست
شماره ۲۸۲ - همه عالم تن است و او جان است
غزل ۵۲۱ - دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستن
غزل ۵۲۵ - بوستان پژمرده گردد، از دل ناشاد من