شماره ۳۳۴ - تا گوهر ذات تو نهان زیر زمین شد
شماره ۳۳۷ - طول امر از دل چه خیال است برآید؟
شماره ۳۳۸ - زنگ از دل ما آن خط شبرنگ زداید
شماره ۳۳۹ - خط در دل روشن گهران مهر فزاید
شماره ۳۴۱ - در صیدگاه دنیا هر کس که هوش دارد
شماره ۳۴۴ - هیچ شریفی خسیس رای نباشد
شماره ۳۵۱ - هر که برگش بیش، وقت مرگ لرزد بیشتر
شماره ۳۵۹ - سامان دهر را همه اسباب غم شمار
شماره ۳۶۰ - در دیده ها اگر چه بود راه هند دور
شماره ۳۶۲ - برنیایی خوش به اهل فکر، ناخوش هم مباش
شماره ۳۶۶ - در کهنسالی نیفتد کافر از سامان خویش!
شماره ۳۷۶ - عمر گویی است سبک، قامت خم چوگانش
شماره ۳۷۹ - محو کی از صفحه دلها شود آثار من؟
شماره ۳۸۳ - آبروی دیده ها باشد ز اشک آتشین
شماره ۳۸۶ - ز شعر خویش نتوان فیض شعر دیگران بردن
شماره ۳۹۵ - می گشاید ز خموشان دل بی کینه من
شماره ۳۹۷ - توان به خامشی از عمر کام دل بردن
شماره ۴۰۰ - از توست آنچه می دهی آن را به دیگران
شماره ۴۱۱ - زبان در کام کش تا خامشان را همزبان بینی
شماره ۴۱۵ - جام جم مهر خموشی است اگر بینایی