فلسفه

اهلی شیرازی رباعیات شماره ۲۷۴ - جان بهر غمست و بیغم امکان نبود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۲۷۵ - آنسرو قدان که گلرخ و ماه وشند اهلی شیرازی رباعیات شماره ۲۷۹ - آن جو که بریده گشت از چشمه خود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۲۸۰ - با آنکه زبان کلید هر کار بود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۲۸۲ - اهلی بسخن کشت تو خرمن نشود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۲۸۳ - روز غم اگر بکوتهی میگردد اهلی شیرازی رباعیات شماره ۲۸۴ - خر نیست کسی که از جهان ناز خرد اهلی شیرازی رباعیات شماره ۲۸۵ - اکسیر نظر ورای تعلیم بود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۲۸۶ - آسوده بود هر که کم آزار بود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۲۹۲ - تا ظلمت محنت بنهایت نرسد اهلی شیرازی رباعیات شماره ۲۹۳ - هر صحبت مستیی خماری دارد اهلی شیرازی رباعیات شماره ۲۹۷ - خاکی که چو گرد گرد درها گردد اهلی شیرازی رباعیات شماره ۲۹۸ - نو کیسه که همچو غنچه زرناک شود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۰۴ - سهل است که مرد گوشه یی بگزیند اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۰۸ - مردم همه جوهری و صاحب نظرند اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۲۰ - آنانکه بخوبی زنان مینازند اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۲۱ - دست تو بشاهدان عالم نرسد اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۲۲ - آدم که نتش سرای ویران باشد اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۲۴ - این غره عمر عاقبت سلخ شود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۲۵ - آن خواجه که خانه را بکهگل اندود