فلسفه

اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۲۷ - گردون که همیشه خاطر آزار بود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۲۸ - گلزار جهان که غیر خارش نبود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۳۰ - گردون تن ما چه خانه جان میکرد اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۳۲ - بیگانه وشی که دیر دیرش بینند اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۳۵ - نقش سخنم بنقش نقاش بود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۳۶ - من نقد درستم نه مس روی اندود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۳۹ - هر چیز که در علم تو معلوم بود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۴۲ - هر چیز که در جهان نمودی دارد اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۴۸ - با علم خدا عین یقین میباید اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۴۹ - هر چند به حکمت شده یی فرد و وحید اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۵۷ - انوار فرشته از فلک میتابد اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۵۸ - گر تن ز فروغ روح وامانده شود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۶۰ - آنانکه ز شاخ بخت برخوردارند اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۶۵ - بر علم و هنر گرچه کسش دق نرسد اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۶۶ - آنرا که خیال دلفروزی باشد اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۷۱ - بی تجربه به هر کی با یکی یار شود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۷۴ - ظالم به قیامت اعتقادش نبود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۷۹ - پرسید کسی که آخر آیا چه شود اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۸۴ - مرغی که ز بند غم گشادش باشد اهلی شیرازی رباعیات شماره ۳۸۹ - ای خواجه ز کف رسوم حکمت مگذار