شماره ۱۲۱ - جان دو جهان ز شخص من در سخنست
شماره ۱۲۲ - یک گربه ده و بصد « همی » منصرف است
شماره ۱۲۳ - پامال شود بفتنه هر مال که هست
شماره ۱۲۴ - کشتیست دو کون و ما تماشا گر کشت
شماره ۱۳۲ - با خلق اگر غرض نباشد سخنت
شماره ۱۳۳ - آنرا که هنر نباشد و پایه بخت
شماره ۱۳۵ - در باغ می از نیک و بد مردم مست
شماره ۱۴۱ - آخر ز جهان غرقه به خون باید رفت
شماره ۱۴۲ - با ظلمت مرگ برق جان را چه ثبات
شماره ۱۴۴ - برخاست میان بسته دلم چابک و چست
شماره ۱۴۷ - من گنجم اگر خرابیم آیین است
شماره ۱۴۸ - ای با تو عدم وجود هر چیز که هست
شماره ۱۴۹ - آسوده در لطف حق از هر سوریست
شماره ۱۶۴ - خواهی بگذری چابک و چست
شماره ۱۶۶ - آدم که جبلی از قضا زلت اوست
شماره ۱۷۹ - دردی کش عشق جمله صافی بین است
شماره ۱۸۰ - اکنون که بهار عمر در نشو و نماست
شماره ۱۸۳ - گر کار جهان ز غصه بی تاری نیست
شماره ۱۸۵ - جز هجر نصیب عاشق بیدل چیست
شماره ۱۸۶ - گردر تر و خشک دهر گشتی همه هیچ