غزل ۱۴۲۸ - همه بازان عجب ماندند در آهنگ پروازم
بخش ۲۷ - مکر کردن مریدان کی خلوت را بشکن
بخش ۱۶۵ - سؤال کردن آن کافر از علی کرم الله وجهه کی بر چون منی مظفر شدی شمشیر از دست چون انداختی
بخش ۱۱۰ - جواب دهری کی منکر الوهیت است و عالم را قدیم میگوید
بخش ۱۳۷ - باز جواب گفتن آن کافر جبری آن سنی را کی باسلامش دعوت میکرد و به ترک اعتقاد جبرش دعوت میکرد و دراز شدن مناظره از طرفین کی مادهٔ اشکال و جواب را نبرد الا عشق حقیقی کی او را پروای آن نماند و ذلک فضل الله یتیه من یشاء
قصیدهٔ شمارهٔ ۲ - در تفسیر چند سوره و نعت رسول اکرم و مدح قاضی عبدالودود
گفتار در آرایش و نکویی سخن
تجدید مطلع
بخش ۱۳ - قاعده در تفکر در انفس
بخش ۷ - تمثیل
بخش ۱۴ - فی مجانسة الذوات بالصفات
شماره ۲۰۸ - ریت حق ببر معتزلی
شماره ۳۵۰ - ز آب سخن بحر ارجیش را من
بخش ۹ - بدان کانسان کامل انبیا بود
بخش ۱۲ - تو ناجی را نمیدانی ز هالک
سؤال نمودن خواجه ابوالحسن نوری سبب مخالفت معاویة بن ابی سفیان علیه اللعنه و بیان نمودن آن را
غزل ۷۱۸ - زان دهان حرفی فکندی در میان
حکایت ۴ - عالمی معتبر را مناظره افتاد با یکی از مَلاحده
بخش ۶ - ملک گفت: هیچ کس برنفع و ضر در حق کسی بی خواست باری عز اسمه قادر نتواند بود و اندک و بسیار و خرد و بزرگ آن بتقدیری سابق و حکمی مبرم باز بسته است، چنانک
شماره ۳۵ - جامع مجموع اسما آدم است