خالی شده ای اٍیدٍل، چون درخت بی برگی

ره گرفته از رنگ و رهسپار بی رنگی

تازیانه ی باد و این تلاطم امواج

داغ سینه ی تنگت چه صبور بی سنگی

اواره به هرسویی، درهر طرفی رویی

بازیچه ی دنیایی، بیچاره ی آونگی

گه همسفر دنیا، گه طریقتت عقبا

بیهوده بسی گشتی، جاده های فرسنگی

از خودکه برون رفتی، درخویش فزون گشتی

بس رفتی و برگشتی، حالی ز چه دلتنگی!؟

شاهی شدی بر ملکت، سرباز خودت گشتی

همچنان ولی ماتی، زین جهان شترنگی

گفتی که نیازت نیست حکم و قَدَر دنیا

دوست و دشمنی باخود، دیگر ازچه میجنگی؟

در یاد نخواهد ماند، برکرانه خواهد رفت

هر روزنه ی پاکی، زین جهان نیرنگی

بس گوشه نشین گشتی، بس نظاره میکردی

آفرینت ای افسار در مهار پالهنگی

خوشحال نشوی روزی، ارام نشوی یک دم

زین زمانه ی ابلق. ادمای بی سنگی

#بی‌فیض

به یاد استاد حسین منزوی عزیزم