غزل ۱۱ - آن را که جای نیست همه شهر جای اوست

آن را که جای نیست همه شهر جای اوست
درویش هر کجا که شب آید سرای اوست ۱

بی‌خانمان که هیچ ندارد به جز خدای
او را گدا مگوی که سلطان گدای اوست ۲

مرد خدا به مشرق و مغرب غریب نیست
چندانکه می‌رود همه ملک خدای اوست ۳

آن کز توانگری و بزرگی و خواجگی
بیگانه شد به هر که رسد آشنای اوست ۴

کوتاه دیدگان همه راحت، طلب کنند
عارف بلا، که راحت او در بلای اوست ۵

عاشق که بر مشاهدهٔ دوست دست یافت
در هر چه بعد از آن نگرد اژدهای اوست ۶

بگذار هر چه داری و بگذر که هیچ نیست
این پنج روزه عمر که مرگ از قفای اوست ۷

هر آدمی که کشتهٔ شمشیر عشق شد
گو غم مخور که ملک ابد خونبهای اوست ۸

از دست دوست هر چه ستانی شکر بود
سعدی رضای خود مطلب چون رضای اوست ۹