غزل ۱۰۵ - عاشقی تا در دل ما راه کرد

عاشقی تا در دل ما راه کرد
اغلب انفاس ما را آه کرد ۱

بود هر باری دلم عاشق به طوع
برد و زیر پای عشق اکراه کرد ۲

عیش چون نوش مرا چون زهر کرد
صبر چون کوه مرا چون کاه کرد ۳

باز در شهر مسلمانان مغی
کرد ما را بسته و ناگاه کرد ۴

از تن باریک من زنار ساخت
وز دل سنگینم آتشگاه کرد ۵

با همه محنت که دیدم من به عشق
کو مرا بی قدر و آب و جاه کرد ۶

نیک خواهم عشق را گر چه مرا
او به کام دشمن و بدخواه کرد ۷