غزل ۳۲۸ - ای شوخ دیده اسب جفا بیش زین مکن

ای شوخ دیده اسب جفا بیش زین مکن
ما را چو چشم خویش نژند و حزین مکن ۱

ای ماه روی بر سر ما هر زمان ز جور
چون دور آسمان دگری به گزین مکن ۲

مهری که خود نهاده‌ای آن مهر بر مدار
مهری که خود نموده‌ای آن مهر کین مکن ۳

گه چون خدای حاجت ما ز آستان مساز
گه چون خلیفه نایب ما ز آستین مکن ۴

در خال و لب نگر سمر عز و دل مگوی
در زلف و رخ نگر سخن کفر و دین مکن ۵

از زلف تابدار نشان گمان مجوی
نوز روی شرم دار حدیث یقین مکن ۶

زلفت چو طوق گردن دیو لعین شدست
رخ چون چراغ حجرهٔ روح‌الامین مکن ۷

ای ما به روح تیر تو با ما سنان مباش
ای ما به تن کمان تو با ما کمین مکن ۸

خواهی که تا چو حلقه بمانیم بر درت
با ما چو حلقه‌دار لبان چون نگین مکن ۹

خواهی که لاله پاش نگردد دو چشم من
از روی خویش چشم خسان لاله چین مکن ۱۰

بنشانمان بر آتش و بر تیغ و زینهار
با هجر خویشمان نفسی همنشین مکن ۱۱

تو هم میی و هم شکری هان و هان بتا
از خود بترس و دیدهٔ ما را چو هین مکن ۱۲

ای از کمال و لطف و بزرگی بر آسمان
عهد و وفا و خدمت ما در زمین مکن ۱۳

مردی نه کودکی که زنی هر دم از تری
خود را چو کودکان و زنان نازنین مکن ۱۴

با تو وفا کنیم و تو با ما جفا کنی
با ما همی چو آن نکنی باری این مکن ۱۵

آخر ترا که گفت که در جام بی‌دلان
وقت علاج سرکه کن و انگبین مکن ۱۶

آخر ترا که گفت که با عاشقان خویش
نان گندمین بدار و سخن گندمین مکن ۱۷

آنان فسرده‌اند کشان پوستین کنی
ما را ز غم چو سوخته‌ای پوستین مکن ۱۸

گر چه غریب و بی کس و درویش و عاجزم
ما را بپرس گه گهی آخر چنین مکن ۱۹

ای پیش تو سنایی گه یا و گه الف
او را به تیغ هجر چو نون و چو سین مکن ۲۰