غزل ۵۵ - زلال جام خضر، دردی مدام من است

زلال جام خضر، دردی مدام من است
مقیم دیر گوشه مغان، مقام من است ۱

دلم زباده دور الست، رنگی یافت
هنوز بویی از آن باده، در مشام من است ۲

لبم ز شکر شکر لب تو، یابد، کام
چه شکرهاست مرا، کین شکر به کام من است ۳

مرا که نام برآورده‌ام، به بدنامی
همین بس است، که در نامه تو نام من است ۴

هزار ساله ره آمد ز ما و من تا دوست
اگر برون نهم از ما قدم، دو گام من است ۵

به شام و صبح کنم یاد زلف و عارض تو
که ذکر زلف و رخت، ورد صبح و شام من است ۶

به هرکجا که رسم پای باد، می‌بوسم
که او به دوست، رساننده سلام من است ۷

چو بود کار دلم خام، چاره کارش
ز عقل می‌طلبیدم، که او امام من است ۸

مرا ز مصطبه، خمار گفت کای سلمان
بیا که پختن آن کار، کار خام من است ۹