غزل ۱۸۵ - کسی به عیب من از خویشتن نپردازد

کسی به عیب من از خویشتن نپردازد
که هر که می‌نگرم با تو عشق می‌بازد ۱

فرشته‌ای تو بدین روشنی نه آدمیی
نه آدمیست که بر تو نظر نیندازد ۲

نه آدمی که اگر آهنین بود شخصی
در آفتاب جمالت چو موم بگدازد ۳

چنین پسر که تویی راحت روان پدر
سزد که مادر گیتی به روی او نازد ۴

کمان چفته ابرو کشیده تا بن گوش
چو لشکری که به دنبال صید می‌تازد ۵

کدام گل که به روی تو ماند اندر باغ
کدام سرو که با قامتت سر افرازد ۶

درخت میوه مقصود از آن بلندترست
که دست قدرت کوتاه ما بر او یازد ۷

مسلمش نبود عشق یار آتشروی
مگر کسی که چو پروانه سوزد و سازد ۸

مده به دست فراقم پس از وصال چو چنگ
که مطربش بزند بعد از آن که بنوازد ۹

خلاف عهد تو هرگز نیاید از سعدی
دلی که از تو بپرداخت با که پردازد ۱۰