غزل ۳۰۰ - یار آن بود که صبر کند بر جفای یار

یار آن بود که صبر کند بر جفای یار
ترک رضای خویش کند در رضای یار ۱

گر بر وجود عاشق صادق نهند تیغ
بیند خطای خویش و نبیند خطای یار ۲

یار از برای نفس گرفتن طریق نیست
ما نفس خویشتن بکشیم از برای یار ۳

یاران شنیده‌ام که بیابان گرفته‌اند
بی‌طاقت از ملامت خلق و جفای یار ۴

من ره نمی‌برم مگر آن جا که کوی دوست
من سر نمی‌نهم مگر آن جا که پای یار ۵

گفتی هوای باغ در ایام گل خوشست
ما را به در نمی‌رود از سر هوای یار ۶

بستان بی مشاهده دیدن مجاهده‌ست
ور صد درخت گل بنشانی به جای یار ۷

ای باد اگر به گلشن روحانیان روی
یار قدیم را برسانی دعای یار ۸

ما را ز درد عشق تو با کس حدیث نیست
هم پیش یار گفته شود ماجرای یار ۹

هر کس میان جمعی و سعدی و گوشه‌ای
بیگانه باشد از همه خلق آشنای یار ۱۰