غزل ۵۰۶ - دریچه‌ای ز بهشتش به روی بگشایی

دریچه‌ای ز بهشتش به روی بگشایی
که بامداد پگاهش تو روی بنمایی ۱

جهان شب است و تو خورشید عالم آرایی
صباح مقبل آن کز درش تو بازآیی ۲

به از تو مادر گیتی به عمر خود فرزند
نیاورد که همین بود حد زیبایی ۳

هر آن که با تو وصالش دمی میسر شد
میسرش نشود بعد از آن شکیبایی ۴

درون پیرهن از غایت لطافت جسم
چو آب صافی در آبگینه پیدایی ۵

مرا مجال سخن بیش در بیان تو نیست
کمال حسن ببندد زبان گویایی ۶

ز گفت و گوی عوام احتراز می‌کردم
کز این سپس بنشینم به کنج تنهایی ۷

وفای صحبت جانان به گوش جانم گفت
نه عاشقی که حذر می‌کنی ز رسوایی ۸

گذشت بر من از آسیب عشقت آن چه گذشت
هنوز منتظرم تا چه حکم فرمایی ۹

دو روزه باقی عمرم فدای جان تو باد
اگر بکاهی و در عمر خود بیفزایی ۱۰

گر او نظر نکند سعدیا به چشم نواخت
به دست سعی تو باد است تا نپیمایی ۱۱