غزل ۵۰۸ - مشتاق توام با همه جوری و جفایی

مشتاق توام با همه جوری و جفایی
محبوب منی با همه جرمی و خطایی ۱

من خود به چه ارزم که تمنای تو ورزم
در حضرت سلطان که برد نام گدایی ۲

صاحب نظران لاف محبت نپسندند
وان گه سپر انداختن از تیر بلایی ۳

باید که سری در نظرش هیچ نیرزد
آن کس که نهد در طلب وصل تو پایی ۴

بیداد تو عدلست و جفای تو کرامت
دشنام تو خوشتر که ز بیگانه دعایی ۵

جز عهد و وفای تو که محلول نگردد
هر عهد که بستم هوسی بود و هوایی ۶

گر دست دهد دولت آنم که سر خویش
در پای سمند تو کنم نعل بهایی ۷

شاید که به خون بر سر خاکم بنویسند
این بود که با دوست به سر برد وفایی ۸

خون در دل آزرده نهان چند بماند
شک نیست که سر برکند این درد به جایی ۹

شرط کرم آنست که با درد بمیری
سعدی و نخواهی ز در خلق دوایی ۱۰