غزل ۵۰۹ - من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی
عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی ۱

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم
باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی ۲

ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه
ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی ۳

آن نه خالست و زنخدان و سر زلف پریشان
که دل اهل نظر برد که سریست خدایی ۴

پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند
تو بزرگی و در آیینه کوچک ننمایی ۵

حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقیبان
این توانم که بیایم به محلت به گدایی ۶

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت
همه سهلست تحمل نکنم بار جدایی ۷

روز صحرا و سماعست و لب جوی و تماشا
در همه شهر دلی نیست که دیگر بربایی ۸

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی ۹

شمع را باید از این خانه به دربردن و کشتن
تا به همسایه نگوید که تو در خانه مایی ۱۰

سعدی آن نیست که هرگز ز کمندت بگریزد
که بدانست که دربند تو خوشتر که رهایی ۱۱

خلق گویند برو دل به هوای دگری ده
نکنم خاصه در ایام اتابک دو هوایی ۱۲