غزل ۵۲۲ - تو هیچ عهد نبستی که عاقبت نشکستی

تو هیچ عهد نبستی که عاقبت نشکستی
مرا بر آتش سوزان نشاندی و ننشستی ۱

بنای مهر نمودی که پایدار نماند
مرا به بند ببستی خود از کمند بجستی ۲

دلم شکستی و رفتی خلاف شرط مودت
به احتیاط رو اکنون که آبگینه شکستی ۳

چراغ چون تو نباشد به هیچ خانه ولیکن
کس این سرای نبندد در این چنین که تو بستی ۴

گرم عذاب نمایی به داغ و درد جدایی
شکنجه صبر ندارم بریز خونم و رستی ۵

بیا که ما سر هستی و کبریا و رعونت
به زیر پای نهادیم و پای بر سر هستی ۶

گرت به گوشه چشمی نظر بود به اسیران
دوای درد من اول که بی‌گناه بخستی ۷

هر آن کست که ببیند روا بود که بگوید
که من بهشت بدیدم به راستی و درستی ۸

گرت کسی بپرستد ملامتش نکنم من
تو هم در آینه بنگر که خویشتن بپرستی ۹

عجب مدار که سعدی به یاد دوست بنالد
که عشق موجب شوق است و خمر علت مستی ۱۰