شماره ۱ - هر چند که مرد قول و فعلش تبه است شماره ۲ - از راز دو کون گر کس آگاه افتد شماره ۳ - شیرینم و مغز سخنانم تلخ است شماره ۴ - خوبان که همی رمند ز افسون فلک شماره ۵ - هنگام بهار سیر گلشن نکنیم شماره ۶ - پر داغ دل از جور جهانیست مرا شماره ۷ - برگشتن عمر را نمود آمدنت شماره ۸ - جا کرده اگر شاخ گلی در دل من شماره ۹ - با عقده غم خوشم که کام دلم اوست شماره ۱۰ - تا تکلیف تو جا مهیا نکند شماره ۱۱ - با گردش دهر و خلق پرشور و شرش شماره ۱۲ - گویند ز رخ طره پیچان برداشت شماره ۱۳ - دل قافله درد ترا مرحله بود شماره ۱۴ - با ما کین سپهر و انجم پیداست شماره ۱۵ - ای شوخ بغمزه بر سر جنگ مباش شماره ۱۶ - گویند کلیم توبه آسان شکند شماره ۱۷ - خواری از دهر دانش اندوخته دید شماره ۱۸ - ای خاک در تو سرمه بینائی شماره ۱۹ - از رنج سفر گفتم اگر دل ریشست شماره ۲۰ - ای آنکه دلت زر از غیب آگاهست شماره ۲۱ - ذاتت که زمجموعه گل منتخب است شماره ۲۲ - روزیکه تن شاه جهان از تب تافت شماره ۲۳ - ای نقش بدیع شکل جان پرور تو شماره ۲۴ - قسمت کردند ماه و خور بی کم و بیش شماره ۲۵ - این روزی گرم حق تعالی است نه تب شماره ۲۶ - آنم که نجویم از غم دهر پناه شماره ۲۷ - در معرکه این تفنگ فریادرس است شماره ۲۸ - اسبت که حنا زیب فزای تن اوست شماره ۲۹ - بر پیل سپیدت که مبیناد گزند شماره ۳۰ - کس نیست درین زمانه غمخوار کسی شماره ۳۱ - ای همچو مگس بر همه طبعی تو گران شماره ۳۲ - دریاست کفت سحاب می خیزد ازو شماره ۳۳ - شاها یکره بهر که افتد نظرت شماره ۳۴ - شاهی که حمایت خدایش سپر است شماره ۳۵ - تیغ غضبت خون همه اعدا ریخت شماره ۳۶ - این مژده فتح از پی هم زیبا بود شماره ۳۷ - ای با افلاک عقد الفت بسته شماره ۳۸ - از حق چو ندا شنید ممتاز محل شماره ۳۹ - ای نقش جبین سرکشان فرش درت شماره ۴۰ - غم جای دگر نمی رود از بر من شماره ۴۱ - آنکس که ترا رخصت میخواری داد شماره ۴۲ - شد تنگ ز کم ظرفی ما مشرب جام شماره ۴۳ - با آنکه پیاله گیر این بزم منم شماره ۴۴ - شبها ز چراغ و شمع در نور سبور شماره ۴۵ - افسوس که جمعیت از احوالم رفت شماره ۴۶ - زنهار مگو که بنده گمراهم شماره ۴۷ - ابر آب دگر بروی دنیا آورد شماره ۴۸ - در بادیه گر دو گام بی آب شوی شماره ۴۹ - ایدل گر رفع احتیاجت هوس است شماره ۵۰ - دل در غم آن سرکش جاهل چه کند شماره ۵۱ - حافظ چو بنغمه روح فرسا افتد شماره ۵۲ - دستت اگر ای قدوه احرار شکست شماره ۵۳ - راز دو جهان بتنگ دستان بسیار شماره ۵۴ - این تازه بنا که عرش همسایه اوست شماره ۵۵ - آزاده ز سر هوای دستار گذاشت شماره ۵۶ - آنان که بخوان رزق روزی خوارند شماره ۵۷ - هر چیز که مایه تن آسانی تست شماره ۵۸ - از شاه جهان زمانه ممنون بادا شماره ۵۹ - از شاه جهان جهان ببرگ و سازست شماره ۶۰ - یارب دائم کمر بهمت بندی شماره ۶۱ - زنجیر عدالتت بعالم رقمی است شماره ۶۲ - از معدلتت زمانه آگاه شده است شماره ۶۳ - ای عارضه تو عمر کاه همه کس شماره ۶۴ - دست هوسم را ز درم بیزاریست شماره ۶۵ - محسن دائم سرش در سینه زده شماره ۶۶ - از حادثه دورتر بصد مرحله است شماره ۶۷ - بنگی عربی سوار جمازه چرت شماره ۶۸ - برگرد تو ای قدوه نیکوکاران شماره ۶۹ - از جلوه شاهدان فرخ پی فتح شماره ۷۰ - از باده گذشتیم بپاکان قسم است شماره ۷۱ - دستی نبود بر تو بداندیش ترا شماره ۷۲ - چون شاه جهان پادشه شیر شکار شماره ۷۳ - شاها بختت کشور اقبال گرفت شماره ۷۴ - عالم روشن ز شمع اقبالت باد شماره ۷۵ - نی از گریه است ضعف چشمم نه زدرد شماره ۷۶ - ساز تو همیشه غم فزای دل بود شماره ۷۷ - چون شمع خودم آتش پیراهن خویش شماره ۷۸ - چون لاله خودیم آتش خرمن خویش شماره ۷۹ - اجداد شه جهان همه تاج ورند شماره ۸۰ - شاه از حسب و نسب شه شاهانست شماره ۸۱ - دلخسته به پیش دادرس می آیم شماره ۸۲ - هم زلف پریشان تو بر گشته ز ما شماره ۸۳ - تا وزن شهنشاه ترازو کردست شماره ۸۴ - با خویش همیشه ما در جنگ زدیم شماره ۸۵ - از کسب هنر خوشدلی از دستم رفت شماره ۸۶ - زنهار مگو که بنده گمراهم شماره ۸۷ - بلبل هوس گلبن باغم نکند شماره ۸۸ - آتش چو گذر بدشت پر خار کند