شماره ۱ - بگشای راز عشق و نهفته مدار عشق شماره ۲ - آسمان خیمه زد از بیرم و دیبای کبود شماره ۳ - جهان جای به تلخی است ، تهی بهر و پر دخت شماره ۴ - مردم چو با ستور موافق بود به فعل شماره ۵ - چون که یکی تاج و بَساک ملوک شماره ۶ - رودکی ، استاد شاعران جهان بود شماره ۷ - یکی جامه وین بادروزه ز قوت شماره ۸ - باد و گردم نکرد زشتی هیچ شماره ۹ - از راستی تو خشم وری دانم شماره ۱۰ - خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد شماره ۱۱ - مرا گفت بگیر این و بزی خرم و دلشاد شماره ۱۲ - افراز خانه ام ز پی بام و پوشش شماره ۱۳ - لاله به غَنجار ، سرخ کرده همه روی شماره ۱۴ - چندین حریر حُلّه که گسترد بر درخت شماره ۱۵ - هزار آوا همی بر گل سراید شماره ۱۶ - ز هول تاختن و کینه آختنش مرا شماره ۱۷ - بر آمد ابر پیریت از بن گوش شماره ۱۸ - سزد که دو رخ کاریز آب دیده کنی شماره ۱۹ - آنچه به پیمانه تو را داده اند شماره ۲۰ - کافور تو با لوس بود مشک تو با ناک شماره ۲۱ - آن جهان را بدین جهان مفروش شماره ۲۲ - ای دریغا که مورد زار مرا شماره ۲۳ - دل شاد دار و پند کسایی نگاه دار شماره ۲۴ - ای زدوده سایهٔ تو ز آینهٔ فرهنگ زنگ شماره ۲۵ - زواله اش چو شدی از کمان گروهه برون شماره ۲۶ - دل نرم کن به آتش و از بابزن مترس شماره ۲۷ - نادیده هیچ مشک و همه ساله مشکبوی شماره ۲۸ - چگونه سازم با او چگونه حرب کنم شماره ۲۹ - تنی درست و هم قوت بادروزه فرد شماره ۳۰ - تیز بودیم و کند گونه شدیم شماره ۳۱ - نسوز نامرده ، ای شگفتی کار شماره ۳۲ - عمر چگونه جهد از دست خلق شماره ۳۳ - هول تاختن و کینه آختنْش مرا شماره ۳۴ - کسی که سامهٔ جبار آسمان شکند شماره ۳۵ - چنان مگوی ، ولیکن چنان نمای به خلق شماره ۳۶ - این گنبد گردان که برآورد بدینسان شماره ۳۷ - آسمان آسیای گردان است شماره ۳۸ - خراس و آخر و خُنبه ببردند شماره ۳۹ - می تند گرد سرای و در تو غُنده کنون شماره ۴۰ - کوهسار خشینه را به بهار شماره ۴۱ - آراسته کردند به پروین دو شب من شماره ۴۲ - سزد که بگسلم از یار سیم دندان طمع شماره ۴۳ - نان سیاه و خوردی بی چَربو شماره ۴۴ - بیمارم از نهیب عقب رنجه شماره ۴۵ - فروز باسلیق مرا ترسا شماره ۴۶ - که نعمهای او چو چرخ روان شماره ۴۷ - درهٔ من شده ست از نعمت شماره ۴۸ - دو گوش سخت کن و بیهده سخن مشنو شماره ۴۹ - دلی را کز هوا جستن چو مرغ اندر هوا یابی شماره ۵۰ - ما را بدان لب تو نیاز است در جهان شماره ۵۱ - خواجه ، تُتماج باید و سر بریان شماره ۵۲ - از گواز و تَش و انگشته و بهمان و فلان شماره ۵۳ - هر چه کردی نیک و بد فردا به پیشت آورند شماره ۵۴ - نکنی طاعت و آنگه که کنی سست و ضعیف شماره ۵۵ - آنکه نداند همی سرود ز یاسین شماره ۵۶ - از عبیر و عنبر و از مشک و لاد و دار بوی