شماره ۱ - بحری که در آسمان زمین خواهد بود شماره ۲ - آن بحر که در یگانگی اوست یکی شماره ۳ - گردِ تو درآمده چنین دریایی شماره ۴ - یک روی به صد روی همی باید دید شماره ۵ - راهی که همه سلوک وی باید کرد شماره ۶ - آخر روزی دلت به درگه برسد شماره ۷ - هر چیز که هست در دو عالم کم و بیش شماره ۸ - عالم همه گفت و گوی خود میبیند شماره ۹ - پیوسته دلی گرفته از غیرت باد! شماره ۱۰ - خود را، سوی خود،‌رهگذری باید کرد شماره ۱۱ - هر جان که به راه رهنمون مینگرد شماره ۱۲ - یک چیز که آن نه یک و چیز است آن چیز شماره ۱۳ - چیزی که دمی نه تو درآنی و نه من شماره ۱۴ - آن ماه که بر هر دو جهان میتابد شماره ۱۵ - چیزی که ورای دانش و تمییز است شماره ۱۶ - آن کی آید در اسم، شب خوش بادت! شماره ۱۷ - آن بحر که هر لحظه دگرگون آید شماره ۱۸ - غوّاص در اوّل قدم از فرق کند شماره ۱۹ - جایی که درو نه شیب ونه بالا بود شماره ۲۰ - آن بحر که دم به دم فزون میجوشد شماره ۲۱ - بحری که در او دو کون ناپیدا بود شماره ۲۲ - هر دل که درین دایرهٔ بی سر و پاست شماره ۲۳ - هر جان که به بحر رهنمون اندوزد شماره ۲۴ - تا نفس پرستی تو را غم بیش است شماره ۲۵ - هر دل که به بحرِ بینشانی افتاد شماره ۲۶ - آن کل که بدو جنبش اجزا دیدم شماره ۲۷ - مرغی که بدید از می این دریا دُرد شماره ۲۸ - هر جان که بجان نیست گرفتار او را شماره ۲۹ - صد قطره که یک آب نماید جمله شماره ۳۰ - گه جان، دل خویش، غرق خون مانده دید شماره ۳۱ - آن بحر که موجش گهر انداز آید شماره ۳۲ - چندان که تو این بحر گهر خواهی دید شماره ۳۳ - هر جان که به بحر رهنمون آید زود شماره ۳۴ - معنی چو ز کل به جزو بیرون آید شماره ۳۵ - آن نور که بیرون و درون میتابد شماره ۳۶ - این عین مکان همان مکان است که بود شماره ۳۷ - سریست برون زین همه اسرار که هست شماره ۳۸ - در دریایی که نه سر و نه پا داشت شماره ۳۹ - کس نیست که دریا همه او را افتاد شماره ۴۰ - هر چیز که آن ز نیستی در پیوست شماره ۴۱ - آن روز که آفتاب انجم میریخت شماره ۴۲ - گاهی ز نو و گه ز کهن میگویند شماره ۴۳ - در عالم جان نه مرد پیداست نه زن شماره ۴۴ - میپرسیدی که چیست این نقش مجاز شماره ۴۵ - آن سیل که از قوّت خود جوشان بود شماره ۴۶ - آن سر عجب نه توبدانی ونه من شماره ۴۷ - حل کردن آن نه تو توانی و نه من شماره ۴۸ - در بادیهای که پا ز سر باید کرد شماره ۴۹ - کاریست ز پیری و جوانی برتر شماره ۵۰ - در بند گرهگشای میباید بود شماره ۵۱ - تخمی که درو مغز جهان پنهان بود شماره ۵۲ - جانی که درو تیره و روشن تو بوَد شماره ۵۳ - آن قوم که دروحدت کل آن دارند شماره ۵۴ - چون نور منوّرِ سُبُل یابی باز شماره ۵۵ - آن راز که هست در پس صد سرپوش شماره ۵۶ - در حضرت حق، جمله ادب باید بود شماره ۵۷ - گر تشنهٔ بحری به گهر ایمان دار شماره ۵۸ - چون بحر شدی گهر میانِ جان دار شماره ۵۹ - کی پشه تواند که ثریا بیند شماره ۶۰ - گر باخبرست مرد و گر بیخبرست شماره ۶۱ - برخیز و به بحرِ عشقِ دلدار درای شماره ۶۲ - بحری که همه عمر به یکدم بینی شماره ۶۳ - گر تو دل خویش بیسیاهی بینی شماره ۶۴ - گردیدهوری تو دیده بر کار انداز شماره ۶۵ - گرچه دل تو زین همه غم تنگ شود شماره ۶۶ - در بند خیال غیر یک ذرّه مباش شماره ۶۷ - تا کی خود را ز پای و سراندیشی شماره ۶۸ - هر جان که به نور قدس پیش اندیش است شماره ۶۹ - چون نیست ترا کار ز سودا بیرون شماره ۷۰ - گر پرده ز روی کار بر میداری! شماره ۷۱ - تا چند کنی عزیمت دریا ساز شماره ۷۲ - هر جانی را که غرق انعام بود شماره ۷۳ - چون بدنامی به روزگاری افتد شماره ۷۴ - چون نیست، گر از پیش روی، پیشانت شماره ۷۵ - ور راه ز پس قطع کنی پایانت شماره ۷۶ - گر برخیزد ز پیش چشم تو منی شماره ۷۷ - آن را که به چشم کشف پیداست یقین شماره ۷۸ - بنگر بنگر، ای دل! اگر مرد رهی شماره ۷۹ - میپنداری که حق هویدا گردد شماره ۸۰ - هر دیده که اسرار جهان مطلق دید شماره ۸۱ - تا چند ازین نقش برآورده که هست شماره ۸۲ - آنجا که زمین را فلکی بینی تو شماره ۸۳ - هر جان که ز حکم مرکز دوران رفت شماره ۸۴ - آن سالک گرم روْ که در شیب و فراز شماره ۸۵ - هان ای دل بیخبر! کجاییم بیا شماره ۸۶ - دل را نه ز آدم و نه حواست نسب شماره ۸۷ - عشق آمد و نام کفر و ایمان نگذاشت شماره ۸۸ - در عشق نماند عقل و تمییز که بود شماره ۸۹ - آن دل که ز شوق نور اکبر میتافت شماره ۹۰ - از بس که بدیدم ز تو اسرار عجب شماره ۹۱ - یارب چه نهان چه آشکارا که تویی شماره ۹۲ - هر روز به حسن بیشتر خواهی بود شماره ۹۳ - جانا غمِ عشق تو بجان نتوان داد شماره ۹۴ - در راه تو گم گشت دویی اینت عجب! شماره ۹۵ - آن دیده که توحید قوی میبیند شماره ۹۶ - جانا ز میانِ من و تو دست کراست شماره ۹۷ - جانا نه یکیام نه دوام اینت عجب! شماره ۹۸ - دل خستهٔ سال و بستهٔ ماه نماند شماره ۹۹ - چون باز دلم غمِ ترا زقّه نهاد شماره ۱۰۰ - در عشق توام شادی و غم هیچ نبود