شماره ۱ - میپنداری که جان توانی دیدن شماره ۲ - هرگه که تو طالب گهر خواهی بود شماره ۳ - آن نقطه که کیمیای دولت آن است شماره ۴ - قومی ز محال در جنون افتادند شماره ۵ - جانهاست در آن جهان بر انبار زده شماره ۶ - از ذرّه ز اندازهٔ ذرّات مپرس شماره ۷ - در عقل اصول شرع از جان بپذیر شماره ۸ - قسمی که ز چرخ پرده در داشتهای شماره ۹ - تا عالِمِ جهل خود نگردی به نخست شماره ۱۰ - نه در صفِ صاحبنظران خواهی مُرد شماره ۱۱ - هر چند ز ننگِ خود خبردار نهایم شماره ۱۲ - دردا که دلم واقف آن راز نشد شماره ۱۳ - هم عقل درین واقعه مضطر افتاد شماره ۱۴ - از معنی عشق اسم میبینم و بس شماره ۱۵ - جان گرچه درین بادیه بسیار شتافت شماره ۱۶ - دل در پی راز عشق، دلمرده بماند شماره ۱۷ - دل بر سرِ این راه خطرناک بسوخت شماره ۱۸ - دل خون شد و سررشتهٔ این راز نیافت شماره ۱۹ - این دل که بسوخت روز و شب در تک و تاز شماره ۲۰ - دل شیوهٔ عشق یک نفس باز نیافت شماره ۲۱ - رازی که دل من است سرگشتهٔ آن شماره ۲۲ - شد رنجِ دلم فَرِهْ چه تدبیر کنم شماره ۲۳ - دل والِه و عقل مست و جان حیران است شماره ۲۴ - دل او کاکح دیدار نداشت شماره ۲۵ - آن قوم که جامه لاجوردی کردند شماره ۲۶ - جان معنی لطف و قهر نتواند بود شماره ۲۷ - هم قصّهٔ یار میبنتوان گفتن شماره ۲۸ - نه هیچ کس از قالب دین مغز چشید شماره ۲۹ - این درد جگرسوز که در سینه مراست شماره ۳۰ - از دست بشد تن و توانم چه کنم شماره ۳۱ - در حیرانی بنده وآزاد هنوز شماره ۳۲ - تیری که ز شستِ حکمِ جانان گذرد شماره ۳۳ - گاه از شادی چو شمع میافروزم شماره ۳۴ - جانا! ز غم عشق تو فریاد مرا شماره ۳۵ - زلفت که از او نفع و ضرر در غیب است شماره ۳۶ - بیچاره دلم که راحت جان میجست شماره ۳۷ - هم شیوهٔ سودای تو نتوان دانست شماره ۳۸ - پای از تو فرو شد به گِلم میدانی شماره ۳۹ - آنها که درین درد مرا میبینند شماره ۴۰ - دل سِرّ تو در نو و کهن بازنیافت شماره ۴۱ - جز درد تو درمان دل ریشم نیست شماره ۴۲ - حالم ز من سوخته خرمن بمپرس شماره ۴۳ - هجرِ تو هلاکِ من بگوید با تو شماره ۴۴ - غم کشته و رنج دیده خواهم مردن شماره ۴۵ - چون کار ز دست رفت گفتار چه سود شماره ۴۶ - گر جان گویم عاشق آن دیدار است شماره ۴۷ - دل رفت و نگفت دلستانم که چه بود شماره ۴۸ - عمری دل این سوخته تن در خون داد شماره ۴۹ - جز جان، صفت جان، که تواند گفتن شماره ۵۰ - جانی که به رمز، قصّهٔ جانان گفت شماره ۵۱ - در فقر، دل و روی سیه باید داشت شماره ۵۲ - سرّی که دلِ دو کَوْن خون داند کرد