فرخی یزدی : رباعیات
شماره ۵۳ - تا پایه معرفت نهادیم ز دست
تا پایه معرفت نهادیم ز دست ملا احمد نراقی : باب چهارم
فصل - شناخت نعمتهای الهی
چون شکر نعمت موقوف است بر شناختن آن، در اینجا فی الجمله اشاره به بعضی نعم الهیه می شود تا صاحب بصیرت را تفکر در سایر نعمتها آسان شود پس می گوییم بدان که «نعمت»، عبارت است از هر خیر و لذت و سعادتی، بلکه هر مطلوبی و آن بر دو نوع است: سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۱۷۹ - هر بوی که از مشک و قرنقل شنوی
هر بوی که از مشک و قرنقل شنوی فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹۴۶ - نگاه ار میکنی جان میفزائی
نگاه ار میکنی جان میفزائی امامی هروی : مقطعات
شماره ۸ - زهی دین پروری کاندر بنانت
زهی دین پروری کاندر بنانت ادیب صابر : قصاید
شماره ۸۴ - نباشی یک زمان از عشق خالی
نباشی یک زمان از عشق خالی قطران تبریزی : رباعیات
شماره ۱۰۵ - تا همبر من نشسته خاموشم
تا همبر من نشسته خاموشم نظام قاری : فردیات
شماره ۵ - دست بالا بنما درزی ازان شال درشت
دست بالا بنما درزی ازان شال درشت جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۶۸ - شب تا به سحر میان خونم ز غمت
شب تا به سحر میان خونم ز غمت صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۴۴۸ - اهل دل اوست که در وسعت خلق افزاید
اهل دل اوست که در وسعت خلق افزاید حسین خوارزمی : ترجیعات
شمارهٔ ۵ - ترجیع بند پنجم
الا ای گوهر بحر مصفا سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۸۸ - هر که کند منع من از روی تو
هر که کند منع من از روی تو سلمان ساوجی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۸۲ - در مدح سلطان اویس
طراوتی است جهان را به فر فروردین حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۷۹ - خورشید رخ تو تا دل افروز نشد
خورشید رخ تو تا دل افروز نشد اوحدی مراغهای : منطقالعشاق
خلاصهٔ سخن
به قدر حسن خوبان دلفروزند حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۲۴۴ - ای دل، ره و رسم عاشقان نگذاری
ای دل، ره و رسم عاشقان نگذاری فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۵۶۵ - صد شکر که عاقبت سر آمد غم دل
صد شکر که عاقبت سر آمد غم دل سعدی : غزلیات
غزل ۳۲۴ - هر که نامهربان بود یارش
هر که نامهربان بود یارش امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۶۱۷ - نازک رخ جانان من بوی گل خندان دهد
نازک رخ جانان من بوی گل خندان دهد بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۵۵۳ - جنون ما بیابانهاست از آوارگی بیرون
جنون ما بیابانهاست از آوارگی بیرون
شماره ۵۳ - تا پایه معرفت نهادیم ز دست
تا پایه معرفت نهادیم ز دست ملا احمد نراقی : باب چهارم
فصل - شناخت نعمتهای الهی
چون شکر نعمت موقوف است بر شناختن آن، در اینجا فی الجمله اشاره به بعضی نعم الهیه می شود تا صاحب بصیرت را تفکر در سایر نعمتها آسان شود پس می گوییم بدان که «نعمت»، عبارت است از هر خیر و لذت و سعادتی، بلکه هر مطلوبی و آن بر دو نوع است: سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۱۷۹ - هر بوی که از مشک و قرنقل شنوی
هر بوی که از مشک و قرنقل شنوی فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹۴۶ - نگاه ار میکنی جان میفزائی
نگاه ار میکنی جان میفزائی امامی هروی : مقطعات
شماره ۸ - زهی دین پروری کاندر بنانت
زهی دین پروری کاندر بنانت ادیب صابر : قصاید
شماره ۸۴ - نباشی یک زمان از عشق خالی
نباشی یک زمان از عشق خالی قطران تبریزی : رباعیات
شماره ۱۰۵ - تا همبر من نشسته خاموشم
تا همبر من نشسته خاموشم نظام قاری : فردیات
شماره ۵ - دست بالا بنما درزی ازان شال درشت
دست بالا بنما درزی ازان شال درشت جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۶۸ - شب تا به سحر میان خونم ز غمت
شب تا به سحر میان خونم ز غمت صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۴۴۸ - اهل دل اوست که در وسعت خلق افزاید
اهل دل اوست که در وسعت خلق افزاید حسین خوارزمی : ترجیعات
شمارهٔ ۵ - ترجیع بند پنجم
الا ای گوهر بحر مصفا سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۸۸ - هر که کند منع من از روی تو
هر که کند منع من از روی تو سلمان ساوجی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۸۲ - در مدح سلطان اویس
طراوتی است جهان را به فر فروردین حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۷۹ - خورشید رخ تو تا دل افروز نشد
خورشید رخ تو تا دل افروز نشد اوحدی مراغهای : منطقالعشاق
خلاصهٔ سخن
به قدر حسن خوبان دلفروزند حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۲۴۴ - ای دل، ره و رسم عاشقان نگذاری
ای دل، ره و رسم عاشقان نگذاری فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۵۶۵ - صد شکر که عاقبت سر آمد غم دل
صد شکر که عاقبت سر آمد غم دل سعدی : غزلیات
غزل ۳۲۴ - هر که نامهربان بود یارش
هر که نامهربان بود یارش امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۶۱۷ - نازک رخ جانان من بوی گل خندان دهد
نازک رخ جانان من بوی گل خندان دهد بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۵۵۳ - جنون ما بیابانهاست از آوارگی بیرون
جنون ما بیابانهاست از آوارگی بیرون
