جستجو در گوهرین

آمد بهارِ خُرَّم و رَحْمَت نِثار شُد
سوسن چو ذوالْفَقارِ علی آبْدار شُد
اَجْزایِ خاک حامِله بودند از آسْمان
نُه ماه گشت حامِله زان بی‌قَرار شُد
گُلْنار پُرگِرِه شُد و جوبار پُرزِرِه
صَحرا پُر از بنفشه و کُهْ لاله زار شُد
اِشْکوفه لَب گُشاد که هنگامِ بوسه گشت
بُگْشاد سَر وْ دست که وَقتِ کِنار شُد
گُلْزارِ چَرخ چون که گُلِسْتانِ دل بِدید
در رو کَشید ابر و زِ دِلْ شَرمسار شُد
آن خار می‌گریست که ای عیب پوشِ خَلْق
شُد مُسْتَجابْ دَعوتِ او گُل عِذار شُد
شاهِ بهار بَست کَمَر را به مَعْذِرت
هر شاخ و هر درختْ ازو تاج دار شُد
هر چوب در تَجَمُّل چون بَزمِ میر گشت
گَر در دو دستِ موسیٰ یک چوبْ مار شُد
زنده شُدند بارِ دِگَر کُشتگانِ دِیْ
تا مُنْکِرِ قیامَت بی‌اِعْتِبار شُد
اَصْحابِ کَهْفِ باغ زِ خواب اَنْدَرآمدند
چون لُطفِ روح بَخشِ خدا یارِ غار شُد
ای زنده گشتگان به زمستان کجا بُدیت؟
آن سو که وقتِ خوابْ رَوان را مَطار شُد
آن سو که هر شبی بِپَرَد این حواس و روح
آن سو که هر شبی نَظَر و اِنْتِظار شُد
مَهْ چون هِلال بود سَفَر کرد آن طَرَف
بَدْری مُنَوَّر آمد و شمعِ دیار شُد
این پنج حِسِّ ظاهر و پنجِ دِگَر نَهان
لَنْگ و مَلول رفت و سَحَر راهوار شُد
بَربَند این دَهان و مَپِیمای بادْ بیش
کَزْ بادِ گفت راهِ نَظَر پُرغُبار شُد

رطل گران ده صبوح زانکه رسیده است صبح
تا سر شب بشکند تیغ کشیده است صبح
روی نهفته است تیر روی نهاده است مهر
پشت بداده است ماه هین که رسیده است صبح
بر سر زنگی شب همچو کلاه است ماه
بر در قفل سحر همچو کلید است صبح
ای بت بربط‌نواز پردهٔ مستان بساز
کز رخ هندوی شب پرده دریده است صبح
صبح برآمد زکوه وقت صبوح است خیز
کز جهت غافلان صور دمیده است صبح
سوخته گردد شرار کز نفس سوخته
گنبد فیروزه را فرق بریده است صبح
بوی خوش باد صبح مشک دمد گوییا
کز دم آهوی چین مشک مزید است صبح
نی که از آن است صبح مشک فشان کز هوا
نافهٔ عطار را بوی شنیده است صبح

روز آمد و برکشید خورشید علم
شب کرد ازو هزیمت و برد حشم
گویی ز میان آن دو زلفین به خم
پیدا کردند روی آن شهره صنم

دوش چون خورشید را مصروع خاور ساختند
ماه نورا چون حمایل چفته پیکر ساختند
قرص خور مصروع از آن شد کز حمایل باز ماند
کن حمایل هم برای قرصهٔ خور ساختند
گوشهٔ جام شکسته سوی خاور شد پدید
یک جهان نظاره کن کن جام از چه گوهر ساختند
محتسب گودی به ماه روزه جام می شکست
کن شکسته جام را رسوای خاور ساختند
یا شبانگه فصد کردند اختران تب زده
کآسمان طشت و شفق خون، ماه نشتر ساختند
چرخ جادو پیشه چون زرین قواه کرد گم
دامن کحلیش را چینی مقور ساختند
در زیان چرخ را گودئی که سهو افتاده بود
کن زه سیمین بر آن دامن نه در خور ساختند
ماه نو چون حلقهٔ ابریشم و شب موی چنگ
موی و ابریشم بهمچون عود و شکر ساختند
مهر چون در خوشه یک مه ساخت خرمن روشنان
ماه را صاع زر شاه مظفر ساختند
نیمهٔ قندیل عیسی بود یا محراب روح
تا مثال طوق اسب شاه صفدر ساختند
دوش چون من ماه نو دیدم به روی تخت شاه
از ریاض خاطرم این قطعه نوبر ساختند

پروای خط آن غنچه مستور ندارد
شکرخبر از قافله مور ندارد
گردید نهان درخط سبز آن لب میگون
این شیشه خطر از می پرزور ندارد
بیمارگران را نبود تاب عیادت
تاب نظر آن نرگس مخمور ندارد
هر چند شکسته است سفالین قدح ما
آوازه ما کاسه فغفور ندارد
چون محضر بی مهر بود باد به دستش
از داغ تو هر کس دل معمور ندارد
آوازه محال است ز یک دست برآید
رحم است برآن پنجه که همزور ندارد
در شعله بود نور به اندازه روغن
هر دیده که بی اشک بود نور ندارد
صائب همه بی نمکان بر سر شورند
امروز که دیوانه ما شور ندارد

نکشیدیم شبی سیمبری در بر خویش
دست ماهمچو سبو ماند به زیر سر خویش
نیست پروانه من قابل دلسوزی شمع
مگر ازگرمی پرواز بسوزم پر خویش
گردن شیشه می حکم بیاضی دارد
که کسی از خط پیمانه نپیچد سر خویش
چند مژگان تو بااهل نظر کج بازد؟
هیچ کس تیر نینداخته بر لشکر خویش
نیستی اخگر، ازین پرده نیلی بدر آی
چند در پرده توان بود زخاکستر خویش؟
کشتی خویش به ساحل نتوانی بردن
تادرین بحر فلاخن نکنی لنگر خویش
چون به بیداری ازان روی نظر بردارد؟
آنکه در خواب نهد آینه زیرسرخویش
خبر از مستی سرشار ندارد صائب
هرکه مستانه نزد در دل خم ساغر خویش

چون نبات از شکر میگونش سر بر میزند
عقل پندارد که طوطی بر شکر پر میزند
چون رقم پیدا شود از مشک بر کافور او
شام پنداری سر از حبیب سحر بر میزند
عارض او زیر خوی از تاب می گوئی مگر
قطره شبنم هوا بر لاله تر میزند
همچو رویش آذر بتگر نیاراید بتی
طعنه هازین رو خلیل الله بر آذر میزند
دلبر سیمین ذقن بی زر زگوش خود سخن
گر همه در است همچون حلقه بر در میزند
میکند دلرا نصیحت در هوای او خرد
رای دیگر گیرد آن وین راه دیگر میزند
سرفتد در پای او خوشتر که بر دوشم بود
گردن اینک پیش تیغش مینهم گر میزند
وقت آن آمد که شادی روی بنماید از آنک
مدتی شد تا دلم با غم سرو بر میزند
عاقبت ابن یمین یابد گشایش از درش
چون بجای حلقه بر در روز و شب سر میزند

هوای فاخته رنگست و ابر بلبل فام
بریز خون خروس ای نگار کبک خرام