تعداد ۱۳۳۰۹ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۴۷ - بغیر از کنج تنهایی، دگر یاری نمیباشد
برو به گوهر
بغیر از کنج تنهایی، دگر یاری نمیباشد
بغیر از دامن پر اشک، گلزاری نمی باشد
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۴۸ - بآزار غمت گفتم که: گیرم انتقام از خود!
برو به گوهر
بآزار غمت گفتم که: گیرم انتقام از خود!
چه سازم؟ در ره عشق تو آزاری نمیباشد!
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۵۵ - دلم چون نامه از حرفش فراموشی نمیداند
برو به گوهر
دلم چون نامه از حرفش فراموشی نمیداند
زبانم، چون زبان حال، خاموشی نمیداند
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۵۸ - ز چوب بید از آن خاکستری چندان نمیماند
برو به گوهر
ز چوب بید از آن خاکستری چندان نمیماند
که بعد از مرگ میراثی ز آزادان نمیماند
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۸۷ - ز غفلت، مردمان را پند گفتن خوش نمیآید
برو به گوهر
ز غفلت، مردمان را پند گفتن خوش نمیآید
چو مست خواب را بیدار کردن خوش نمیآید
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۱۸۹ - همین از نعمت وصلت نصیب سینه چاکان بس
برو به گوهر
همین از نعمت وصلت نصیب سینه چاکان بس
که گاهی دامن زلفت به دست شانه می‌آید
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۰۶ - ز بس داغست از رنگینی لبهای میگونش
برو به گوهر
ز بس داغست از رنگینی لبهای میگونش
بمثقب رگ زنی گر لعل را، ناید دگر خونش
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۱۰ - شبی بر ما اسیران بگذرد بی روی چون ماهش
برو به گوهر
شبی بر ما اسیران بگذرد بی روی چون ماهش
که از چشم سفید عاشقان باشد سحر گاهش
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۱۱ - ز آتشپاره خود گرمیی تا وا کشم، هردم
برو به گوهر
ز آتشپاره خود گرمیی تا وا کشم، هردم
چو اشک شمع در هر گام میگیرم سر راهش
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۲۱ - ز بس نومیدی از امیدهای خویشتن دیدم
برو به گوهر
ز بس نومیدی از امیدهای خویشتن دیدم
ز امیدی که هم در ناامیدی هست، نومیدم
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۲۳ - بیاد طره اش، از آه خود دودی بسر دارم
برو به گوهر
بیاد طره اش، از آه خود دودی بسر دارم
بجای زلف او، زنجیر اشکی در نظر دارم
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۲۴ - نمیگیرد کسی از خاک راهم از گرانقدری
برو به گوهر
نمیگیرد کسی از خاک راهم از گرانقدری
شکایتهای ابنای زمان را از هنر دارم
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۲۵ - ضعیف و ناتوان کرده است از بس دوری یارم
برو به گوهر
ضعیف و ناتوان کرده است از بس دوری یارم
چو مغز استخوان در نی بماند تا ناله زارم
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۳۸ - در آن گلشن که خواهد نکهت او جلوه گر گشتن
برو به گوهر
در آن گلشن که خواهد نکهت او جلوه گر گشتن
حباب آسا هوا را میتوان بر گرد سر گشتن
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۴۴ - ز لطف حق شمر با خویشتن احساس مردم را
برو به گوهر
ز لطف حق شمر با خویشتن احساس مردم را
اگر ریزش کند ابر، ای گلستان شکر دریا کن
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۴۷ - نگردد مرد کامل تا نیاید از وطن بیرون
برو به گوهر
نگردد مرد کامل تا نیاید از وطن بیرون
نفس کی حرف گرد تا نیاید از دهن بیرون؟!
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۴۸ - چو افروزد رخش، سوزد دل و دین
برو به گوهر
چو افروزد رخش، سوزد دل و دین
چو در پا شد لبش، برخیز و بر چین
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۵۰ - دلم مجنون و، لیلی آن نگاه عشوه ساز او
برو به گوهر
دلم مجنون و، لیلی آن نگاه عشوه ساز او
طناب خیمه لیلی است مژگان دراز او
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۶۳ - چو خشتی کز بنا افتد، زهر افتادن دندان
برو به گوهر
چو خشتی کز بنا افتد، زهر افتادن دندان
شود ظاهر که دارد خانه تن رو بویرانی
واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۲۶۴ - ز بس کاهید جسم زار من از درد پنهانی
برو به گوهر
ز بس کاهید جسم زار من از درد پنهانی
چو گل بر خرده جان نیست غیر از جیب و دامانی!