تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۱۳ - دل می بری و خبر نداری که چه شد
برو به گوهر
دل می بری و خبر نداری که چه شد
زهرم دهی و به رو نیاری که چه شد
در ساغر بوالهوس که خاکش ستم است
خونین جگر مرا فشاری که چه شد؟
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۱۴ - دل در غم هجر، بی قراری هاکرد
برو به گوهر
دل در غم هجر، بی قراری هاکرد
وین دیدهٔ طوفان زده زاریها کرد
با دامن وصل او نیفتاد حریف
این دست شکسته، پایداریها کرد
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۱۵ - اول نگه تو فتنه انگیز نبود
برو به گوهر
اول نگه تو فتنه انگیز نبود
بر هم زن هنگامهٔ پرهیز نبود
تا نقش نبسته بود یاقوت لبت
با آب، قران آتش تیز نبود
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۱۶ - آنجا که رسوم ما و من برخیزد
برو به گوهر
آنجا که رسوم ما و من برخیزد
ناسازی شیخ و برهمن برخیزد
پرچین نشود جبههٔ یکتایی او
موجی اگر از بحر کهن برخیزد
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۱۷ - هر جلوه که آن نرگس عیار کند
برو به گوهر
هر جلوه که آن نرگس عیار کند
خوبان طراز را دل افگار کند
گر چشم فسونگر نبود بر سر کار
جادوی که در بابلیان کار کند؟
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۱۸ - سامانی و ثروتی نشد جمع، چه شد؟
برو به گوهر
سامانی و ثروتی نشد جمع، چه شد؟
بازیچهٔ دولتی نشد جمع، چه شد؟
گر عاقلی، از فقر پریشان نشوی
سرمایهٔ حسرتی نشد جمع، چه شد؟
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۱۹ - شاهنشهی خلق جهان نتوان کرد
برو به گوهر
شاهنشهی خلق جهان نتوان کرد
حمّالی این بار گران نتوان کرد
سر در ره این گنده کسان نتوان کرد
پاکاری این کونِ خران نتوان کرد
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۲۰ - ابر آمد و سینه را به کهسار نهاد
برو به گوهر
ابر آمد و سینه را به کهسار نهاد
گلگون بهار، پا به گلزار نهاد
یکبار بکش رطل گرانی، زاهد
از توبه نمی توان به دل، بار نهاد
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۲۱ - خنگ تو به کوهِ عالی ارکان ماند
برو به گوهر
خنگ تو به کوهِ عالی ارکان ماند
ور موج عرق زند، به عمّان ماند
در راهِ تکش، فلک به میدان ماند
خورشید به گو، سمش به چوگان ماند
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۲۲ - بلبل به نوای آشنا می نازد
برو به گوهر
بلبل به نوای آشنا می نازد
گلشن به دم پاک صبا می نازد
ما گر چه به کلک خود ننازیم حزین
تا هست، سخن به کلک ما می نازد
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۲۳ - بر پای بت، از نیاز پیشانی زد
برو به گوهر
بر پای بت، از نیاز پیشانی زد
ناقوس فرنگ، در صنم خوانی زد
در حیرتم از دل، که به این سیرت و شان
بی شرم چه سان لاف مسلمانی زد؟
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۲۴ - از گوشهٔ عزلتم جدا نتوان کرد
برو به گوهر
از گوشهٔ عزلتم جدا نتوان کرد
وز فقر، به دولتم جدا نتوان کرد
مجروحم و ذوق جان فشانی دارم
با تیغ ز همّتم جدا نتوان کرد
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۲۵ - غیر از کف خالی که ز ما بر جا ماند
برو به گوهر
غیر از کف خالی که ز ما بر جا ماند
دیگر ز سبکروان، چه در دنیا ماند؟
یک کوچه فزون، نکرد تن همراهی
کوتاه قدم بود رفیق، از ما ماند
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۲۶ - بر تیره شب من که دل و جان گرید
برو به گوهر
بر تیره شب من که دل و جان گرید
چون شمع لبم خندد و مژگان گرید
بالین مرا منت غمخواری نیست
بر غربت من شام غریبان گرید
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۲۷ - عالی گهران، بنده نژادان منند
برو به گوهر
عالی گهران، بنده نژادان منند
خونین جگران، مایه کسادان منند
در کشور خود، سلطنت ماست قدیم
پیران مغانه، خانه زادان منند
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۲۸ - در دهر، به مستعار آلوده مگرد
برو به گوهر
در دهر، به مستعار آلوده مگرد
هرگز به دی و بهار، آلوده مگرد
تن در رَهِ تو مشت غباری ست حزین
زنهار، به این غبار آلوده مگرد
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۲۹ - گر نوح و دعای غرق، این دم می شد
برو به گوهر
گر نوح و دعای غرق، این دم می شد
دنیا یک دم به کام آدم می شد
تا این همه کثرت اندکی کم می شد
طاعون خری، کاش به عالم میشد
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۳۰ - هرگه سخنی برلب اظهار رسد
برو به گوهر
هرگه سخنی برلب اظهار رسد
بی مایه عزیزیش، طلبکار رسد
دزدند ز ما و می فروشند به ما
این راست بود که حق به حق دار رسد
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۳۱ - افسرده دمان عهد ما، رشک یخند
برو به گوهر
افسرده دمان عهد ما، رشک یخند
با خلش ؟ میخ نعل بند زنخند
غارتگه ربزه شاعران مزرع ماست
این جانوران، مزرع ما را ملخند
حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۳۲ - از رهگذر دوست، صبایی نرسید
برو به گوهر
از رهگذر دوست، صبایی نرسید
چشمم به وصال خاک پایی نرسید
دردا که ز درد ما کس آگاه نشد
فریاد که فریاد به جایی نرسید