جستجو در گوهرین

در متن گوهرها، نام افراد و عنوان‌ها، برچسب‌ها و وزن شعر جستجو کنید.

مولوی رباعیات

رباعی ۱۰۹۲ - چون آمده‌ای در این بیابان حاصل

نمایش متن گوهر برو به گوهر

چون آمده‌ای در این بیابان حاصل
چون بیخبران مباش از خود غافل
گامی میزن به قدر طاقت منشین
کاسودهٔ خفته دیر یابد منزل

مولوی رباعیات

رباعی ۱۲۰۳ - تا میرود آن نگار ما میرانیم

نمایش متن گوهر برو به گوهر

تا میرود آن نگار ما میرانیم
پیمانه چو پر شود فرو گردانیم
چون بگذرد این سر که درین آب و گلست
در صبح وصال دولتش خندانیم

مولوی رباعیات

رباعی ۱۲۵۱ - ساقی چو دهد بادهٔ حمرا چکنم

نمایش متن گوهر برو به گوهر

ساقی چو دهد بادهٔ حمرا چکنم
چون بوسه طلب کند مه‌افزا چکنم
امروز که حاضر است اقبال وصال
گر گول نیم حدیث فردا چکنم

مولوی رباعیات

رباعی ۱۲۵۳ - شادم که ز شادی جهان آزادم

نمایش متن گوهر برو به گوهر

شادم که ز شادی جهان آزادم
مستم که اگر می‌نخورم هم شادم
از حالت هیچکس ندارم بایست
این دبدبهٔ خفیه مبارکبادم

مولوی رباعیات

رباعی ۱۲۵۵ - شاعر نیم و ز شاعری نان نخورم

نمایش متن گوهر برو به گوهر

شاعر نیم و ز شاعری نان نخورم
وز فضل نلافم و غم آن نخورم
فضل و هنرم یکی قدح میباشد
وان نیز مگر ز دست جانان نخورم

مولوی رباعیات

رباعی ۱۲۶۸ - فرمود که دست و پا بکاری بزنیم

نمایش متن گوهر برو به گوهر

فرمود که دست و پا بکاری بزنیم
تا می نرود دو دست بازی بزنیم
چون در تو زدیم دست از این شادی را
پس چون نزنین دست آری بزنیم

مولوی رباعیات

رباعی ۱۳۰۵ - ما بادهٔ ز خون دل خود می‌نوشیم

نمایش متن گوهر برو به گوهر

ما بادهٔ ز خون دل خود می‌نوشیم
در خم تن خویش چو می می‌جوشیم
جان را بدهیم و نیم از آن باده خوریم
سر را بدهیم و جرعه‌ای نفروشیم

مولوی رباعیات

رباعی ۱۳۰۷ - ما برزگران این کهن دشت نویم

نمایش متن گوهر برو به گوهر

ما برزگران این کهن دشت نویم
در کشتهٔ شادی همه غم میدرویم
چون لالهٔ کم عمر در این دشت فنا
تا سر زده از خاک ببادی گرویم

مولوی رباعیات

رباعی ۱۳۱۸ - مائیم که از بادهٔ بی‌جام خوشیم

نمایش متن گوهر برو به گوهر

مائیم که از بادهٔ بی‌جام خوشیم
هر صبح منوریم و هر شام خوشیم
گویند سرانجام ندارید شما
مائیم که بی‌هیچ سرانجام خوشیم

مولوی رباعیات

رباعی ۱۳۲۰ - مائیم که بی‌قماش و بی‌سیم خوشیم

نمایش متن گوهر برو به گوهر

مائیم که بی‌قماش و بی‌سیم خوشیم
در رنج مرفهیم و در بیم خوشیم
تا دور ابد از می تسلیم خوشیم
تا ظن نبری که ما چو تونیم خوشیم

مولوی رباعیات

رباعی ۱۳۷۱ - یا صورت خودنمای تا نقش کنیم

نمایش متن گوهر برو به گوهر

یا صورت خودنمای تا نقش کنیم
یا عزم کنیم و پای در کفش کنیم
یا هر یک را جدا جدا بوسه بده
یا یک بوسه که تا همه پخش کنیم

مولوی رباعیات

رباعی ۱۳۷۵ - یک چند به کودکی به استاد شدیم

نمایش متن گوهر برو به گوهر

یک چند به کودکی به استاد شدیم
یک چند بروی دوستان شاد شدیم
پایژان حدیث ما شنو که چه شد
چون ابر درآمدیم و بر باد شدیم

مولوی رباعیات

رباعی ۱۳۹۰ - از عمر که پربار شود هردم من

نمایش متن گوهر برو به گوهر

از عمر که پربار شود هردم من
وز خویش که بیزار شود هردم من
این گلشن رنگین که جهان عاشق اوست
گلزار که پرخار شود هردم من

مولوی رباعیات

رباعی ۱۳۹۹ - ای جمله جهان بروی خوبت نگران

نمایش متن گوهر برو به گوهر

ای جمله جهان بروی خوبت نگران
جان مردان ز عشق تو جامه دران
با این همه نزدیک همه پرهنران
دیوانگی تو به ز عقل دگران

مولوی رباعیات

رباعی ۱۴۰۳ - ای در دو جهان یگانه تعجیل مکن

نمایش متن گوهر برو به گوهر

ای در دو جهان یگانه تعجیل مکن
در رفتن چون زمانه تعجیل مکن
مگریز سوی کرانه تعجیل مکن
از خانهٔ ما به خانه تعجیل مکن

مولوی رباعیات

رباعی ۱۴۴۱ - بسیار علاقه‌ها بباید ای جان

نمایش متن گوهر برو به گوهر

بسیار علاقه‌ها بباید ای جان
تا مسکن و خانه‌ها شود آبادان
ای بلغاری تو خانه کن در بلغار
وی تازی گو برو سوی عبادان

مولوی رباعیات

رباعی ۱۴۵۹ - خود حال دلی بود پریشانتر از این

نمایش متن گوهر برو به گوهر

خود حال دلی بود پریشانتر از این
با واقعهٔ بی‌سر و سامان‌تر ازین
اندر عالم که دید محنت‌زده‌ای
سرگشتهٔ روزگار حیران‌تر از این

مولوی رباعیات

رباعی ۱۴۶۸ - دل از طلب خوبی بی‌چون گشتن

نمایش متن گوهر برو به گوهر

دل از طلب خوبی بی‌چون گشتن
دریا خواهد شدن ز افزون گشتن
دل خون شد و شکر میکند زانکه بسی
دلها خون شد در هوس خون گشتن

مولوی رباعیات

رباعی ۱۴۸۷ - شد کودکی و رفت جوانی ز جوان

نمایش متن گوهر برو به گوهر

شد کودکی و رفت جوانی ز جوان
روز پیری رسید بر پر ز جهان
هر مهمانرا سه روز باشد پیمان
ای خواجه سه روز شد تو بر خیز و بران

مولوی رباعیات

رباعی ۱۴۹۶ - گر تیغ اجل مرا کند بی‌سر و جان

نمایش متن گوهر برو به گوهر

گر تیغ اجل مرا کند بی‌سر و جان
در حسن برآیم ز زمین صد چندان
از خاک چو جمله دانه‌ها میروید
هم دانهٔ آدمی بروید میدان