تعداد ۲۱۱۵۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۲۳ - ای نفس خسیس، رو تباهی می‌کن
برو به گوهر
ای نفس خسیس، رو تباهی می‌کن
تا جان خسته است روسیاهی می‌کن
اکنون چو امید من فگندی بر خاک
خاکت به سر است، هر چه خواهی می‌کن
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۲۴ - آخر بدمد صبح امید از شب من
برو به گوهر
آخر بدمد صبح امید از شب من
آخر نه به جایی برسد یارب من؟
یا در پایت فگند بینم سر خویش
یا بر لب تو نهاده بینم لب من
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۲۵ - ای یاد تو آفت سکون دل من
برو به گوهر
ای یاد تو آفت سکون دل من
هجر و غم تو ریخته خون دل من
من دانم و دل که در فراقت چونم
کس را چه خبر ز اندرون دل من؟
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۲۶ - ای دل، پس زنجیر تو دیوانه نشین
برو به گوهر
ای دل، پس زنجیر تو دیوانه نشین
در دامن درد خویش مردانه نشین
ز آمد شد بیهوده تو خود را پی کن
معشوق چو خانگی است در خانه نشین
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۲۷ - گر زانکه بود دل مجاهد با تو
برو به گوهر
گر زانکه بود دل مجاهد با تو
همرنگ شود فاسق و زاهد با تو
تو از سر شهوتی که داری، برخیز
تا بنشیند هزار شاهد با تو
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۲۸ - ای مایهٔ اصل شادمانی غم تو
برو به گوهر
ای مایهٔ اصل شادمانی غم تو
خوشتر ز حیات جاودانی غم تو
از حسن تو رازها به گوش دل من
گوید به زبان بی‌زبانی غم تو
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۲۹ - ای زندگی تو و توانم همه تو
برو به گوهر
ای زندگی تو و توانم همه تو
جانی و دلی، ای دل و جانم همه تو
تو هستی من شدی، از آنم همه من
من نیست شدم در تو، از آنم همه تو
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۳۰ - آن کیست که بی‌جرم و گنه زیست؟ بگو
برو به گوهر
آن کیست که بی‌جرم و گنه زیست؟ بگو
بی‌جرم و گناه در جهان کیست؟ بگو
من بد کنم و تو بد مکافات کنی
پس فرق میان من تو چیست؟ بگو
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۳۱ - در عشق تو بی‌تو چون توان زیست؟ بگو
برو به گوهر
در عشق تو بی‌تو چون توان زیست؟ بگو
و آرام دلم جز تو دگر کیست؟ بگو
با مات خود این دشمنی از بهر چه خاست؟
جز دوستی تو جرم ما چیست؟ بگو
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۳۲ - دارم دلکی به تیغ هجران خسته
برو به گوهر
دارم دلکی به تیغ هجران خسته
از یار جدا و با غمش پیوسته
آیا بود آنکه بار دیگر بینم
با یار نشسته و ز غم وارسته؟
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۳۳ - چندن که خم باده‌پرست است بده
برو به گوهر
چندن که خم باده‌پرست است بده
چندان که در توبه نبسته است بده
تا این قفس جسم مرا طوطی عمر
در هم نشکسته است و نجسته است بده
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۳۴ - دل در طلب دنیی دون هیچ منه
برو به گوهر
دل در طلب دنیی دون هیچ منه
بر دل غم او کم و فزون هیچ منه
خواهی که به بارگاه شاهی برسی
از کوی طلب پای برون هیچ منه
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۳۵ - آنم که توام ز خاک برداشته‌ای
برو به گوهر
آنم که توام ز خاک برداشته‌ای
نقشم به مراد خویش بنگاشته‌ای
کارم به مراد خود چو نگذاشته‌ای
می‌رویم از آن‌سان که توام کاشته‌ای
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۳۶ - ای لطف تو دستگیر هر بی‌سر و پای
برو به گوهر
ای لطف تو دستگیر هر بی‌سر و پای
احسان تو پایمرد هر شاه و گدای
من لولیکم، گدای بی‌برگ و نوای
لولی گدای را عطایی فرمای
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۳۷ - پیری بدر آمد ز خرابات فنای
برو به گوهر
پیری بدر آمد ز خرابات فنای
در گوش دلم گفت که: ای شیفته رای
گر می‌طلبی بقای جاوید مباش
بی‌بادهٔ روشن اندرین تیره‌سرای
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۳۸ - عشقی نبود چو عشق لولی و گدای
برو به گوهر
عشقی نبود چو عشق لولی و گدای
افگنده کلاه از سر و نعلین از پای
پا بر سر جان نهاده، دل کرده فدای
بگذاشته از بهر یکی هر دو سرای
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۳۹ - عیشی نبود چو عیش لولی و گدای
برو به گوهر
عیشی نبود چو عیش لولی و گدای
او را نه خرد، نه ننگ و نه خانه، نه جای
اندر ره عشق می‌دود بی‌سر و پای
مشغول یکی و فارغ از هر دو سرای
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۴۰ - نی بر سر کوی تو دلم یافته جای
برو به گوهر
نی بر سر کوی تو دلم یافته جای
نی در حرم وصل نهاده جان پای
سرگشته چنین چند دوم گرد جهان؟
ای راه‌نما، مرا به خود راه‌نمای
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۴۱ - ای کاش! به سوی وصل راهی بودی
برو به گوهر
ای کاش! به سوی وصل راهی بودی
یا در دلم از صبر سپاهی بودی
ای کاش! چو در عشق تو من کشته شوم
جز دوستی توام گناهی بودی
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۴۲ - با یار به بوستان شدم رهگذری
برو به گوهر
با یار به بوستان شدم رهگذری
کردم نظری سوی گل از بی‌صبری
آمد بر من نگار و در گوشم گفت:
رخسار من اینجا و تو در گل نگری؟