در ذکر معاد و تجرد کلی
در تدبیر این سفر
در عروج روح به عالم اصلی
در بیان علومی که همراه نفس شوند
درصفت بهشت و مراتب آن
در معارج ارواح و ابدان و عذاب ایشان
در اعتقاد خود گوید
دعا و ختم کتاب
غزل ۱۴ - مگذار مطرب را دمی کز چنگ بنهد چنگ را
غزل ۱۷ - ساقیا وقت صبوح آمد بیار آن جام را
غزل ۲۳ - آخر ای یار فراموش مکن یارانرا
غزل ۳۱ - خرقه رهن خانهٔ خمار دارد پیر ما
غزل ۱۰۸ - گر حرص زیردست و طمع زیر پای تست
غزل ۲۰۰ - حذر کن ز یاری که یاریش نیست
غزل ۲۰۹ - گرچه کاری چو عشقبازی نیست
غزل ۲۱۲ - بر سر کوی خرابات محبت کوئیست
غزل ۲۷۹ - به دشمنان گله از دوستان نشاید کرد
غزل ۳۰۵ - همه گنج جهان ماری نیرزد
غزل ۳۰۶ - دلا سود عالم زیانی نیرزد
غزل ۳۱۷ - روی نکو بی وجود ناز نباشد