به ملازمان سلطان خبری دهم ز رازی
دانهٔ سبحه به زنار کشیدن آموز
مثل آئینه مشو محو جمال دگران
نظر تو همه تقصیر و خرد کوتاهی
اگرچه زیب سرش افسر و کلاهی نیست
شو پنهاور و نیچه
فلسفه و سیاست
پیغام برگسن
خرابات فرنگ
خرده (۷)
خرده (۸)
خرده (۱۱)
ایکه ز من فزدوه ئی گرمی آه و ناله را
بر جهان دل من تاختنش را نگرید
’شاخ نهال سدره ئی خار و خس چمن مشو»
مانند صبا خیز و وزیدن دگر آموز
باز بر رفته و آینده نظر باید کرد
نیابی در جهان یاری که داند دلنوازی را
از همه کس کناره گیر صحبت آشنا طلب
دیار شوق که درد آشناست خاک آنجا