حکیمان را بها کمتر نهادند
دل خود را اسیر رنگ و بو کرد
مسلمان شرمسار از بی کلاهی است
مسلمانان به خویشان در ستیزند
سبوی خانقاهان خالی از می
نگهبان حرم معمار دیر است
تو گفتی از حیات جاودان گوی
می از میخانهٔ مغرب چشیدم
سر منبر کلامش نیشدار است
ز افرنگی صنم بیگانه تو شو
بیا ساقی بگردان ساتگین را
گرفتم حضرت ملا ترش روست
به بند صوفی و ملا اسیری
ز من بر صوفی و ملا سلامی
چه عصر است این که دین فریادی اوست
نگاهش نقشبند کافری ها
جوانان را بدموز است این عصر
چه گویم رقص تو چون است و چون نیست
نوا از سینه مرغ چمن برد
کسی کو «لا اله» را در گره بست