رباعی ۱۹ - بس مرد که لاف میزد از مردی خویش
رباعی ۳۴ - ای خواجه که نان به زیردستان ندهی
رباعی ۷۶ - اسرار ملک بین که بغول افتادست
رباعی ۱۵۵ - کبریست درین وهم که پنهانی نیست
رباعی ۱۹۹ - گویند که محتسب گمانی ببرد
رباعی ۳۷۸ - آتش به دو دست خویش بر خرمن خویش
رباعی ۴۸۳ - افسوس که ما عاقبت اندیش نهایم
رباعی ۶۳۲ - عهدی به سر زبان خود بربستی
رباعی ۶۷۰ - ای دل زشراب جهل مستی تا کی
رباعی ۶۸۰ - میدان فراخ و مرد میدانی، نی
رباعی ۶۹۳ - ای آنکه سپهر را پر از ابر کنی
قصیدهٔ ۹
قصیدهٔ ۲۰
قصیدهٔ ۳۱
قصیدهٔ ۳۲
دوبیتی ۳۲۴ - یقینم حاصله که هرزه گردی
رباعی ۷۰ - اسلام مگو آفت ایام است این
رباعی ۳ - ای عقل خجل ز جهل و نادانی ما
رباعی ۴۸ - ای زاهد خود نمای سجاده به دوش
رباعی ۵۳ - در چهره ندارم از مسلمانی رنگ