انسانیات

صائب تبریزی مطالع شماره ۳۸۶ - ز شعر خویش نتوان فیض شعر دیگران بردن امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۸۳ - گیرم که می نیرزم من بنده همدمی را مسعود سعد سلمان رباعیات شماره ۳۹۹ - این چرخ بسی بدل کند نوها را جامی دفتر اول بخش ۱۶۵ - قصه خلاص کردن مجنون آهو را از دست صیاد به سبب مشابه بودن وی لیلی را کمال‌الدین اسماعیل رباعیات شماره ۴۲۷ - لطف تو به آشنا و بیگانه رسید کمال‌الدین اسماعیل رباعیات شماره ۴۳۱ - خصمت که ره قضای بد می جوید کمال‌الدین اسماعیل قطعات شمارهٔ ۱۱۷ - و له ایضاً کمال‌الدین اسماعیل قطعات شمارهٔ ۲۴۳ - ایضا له قدسی مشهدی رباعیات شماره ۳۸۰ - در گلشن دهر تا خزان است و بهار اوحدالدین کرمانی رباعیات الحاقی شماره ۳ - آن کس که بنا نهاد این ایوان را آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۲۳۶ - تن بی محبت و لاف زجان آدمیت آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۳۲۶ - یک دم آن‌ را که فراغت ز دو عالم باشد اسیر شهرستانی غزلیات شماره ۱۹۴ - فیض نومیدی از امید مروت بیش است فرخی یزدی غزلیات شماره ۲۱ - زاهدا چند کنی منع قدح نوشی را الهامی کرمانشاهی خیابان اول بخش ۵۶ - ذکر آب خواستن جناب مسلم و آب آوردن طوعه و ریختن دندانهای آن حضرت درجام آب الهامی کرمانشاهی خیابان اول بخش ۷۳ - بردن حارث معلون آن دو طفل را از بهر کشتن به کنار فرات یغمای جندقی رباعیات شماره ۷۶ - هستی باغی و ممکن نیست گهر نظام قاری غزلیات شمارهٔ ۱۰۵ - وله ایضا میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۷۳ - آمد مه خورداد که در غم نتوان بود بلند اقبال غزلیات شماره ۴۶۹ - نه همی تنها دل ودین از کف من می بری