تربیت

بابافغانی غزلیات شماره ۲۴۵ - معلم چون به تعلیم خط از دستش قلم گیرد بابافغانی غزلیات شماره ۴۵۴ - جمال و جاه داری هر چه خواهی می توان کردن اوحدالدین کرمانی الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة شماره ۵۳ - یا رب تو مرا به خلق محتاج مکن اوحدالدین کرمانی الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة شماره ۹۹ - آنجا که نه پیدا نه نهان در گنجد اوحدالدین کرمانی الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید شماره ۱۳۰ - اندر طلب آنک نیست صادق چه کند اوحدالدین کرمانی الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید شماره ۱۶۳ - امروز بده بدان جهانی که به است اوحدالدین کرمانی الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید شماره ۲۳۸ - هر شیخ که او علم ندارد در تن اوحدالدین کرمانی الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید شماره ۲۴۱ - در دست تکلّف چو اسیری ای دل اوحدالدین کرمانی الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات شماره ۵۴ - در درد اگر تو از دوا محرومی اوحدالدین کرمانی الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات شماره ۷۵ - خواهی که قدم زنی تو در کوی صفا اوحدالدین کرمانی الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب شماره ۲۱۸ - بیهوده مدام در تک و تاز ممان اوحدالدین کرمانی الباب السابع: فی خصال الحمیده عن العقل و العلم و ما یحذو جذو هذا النمط شماره ۲ - در جُستن راه شرع عقل اولی تر اوحدالدین کرمانی الباب السابع: فی خصال الحمیده عن العقل و العلم و ما یحذو جذو هذا النمط شماره ۳۱ - از علم همه حلم و تواضع زاید اوحدالدین کرمانی الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها شماره ۱۰۹ - عشق از چه سبب بی خبران را باشد اوحدالدین کرمانی الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان شماره ۵ - بگسل دل خود را تو زپیوند امیر اوحدالدین کرمانی الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه شماره ۲۵ - آدم که همی زد دم بی درمانی خیالی بخارایی غزلیات شماره ۹۷ - آن دم ایاز خاص به مقصود می رسد خیالی بخارایی غزلیات شماره ۱۶۲ - خدا بتان جفا کیش را وفا بخشد آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۴۸۶ - خیزید و بمی دفتر پرهیز بشوئید آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۴۸۸ - عزت شمرا ار یار تو را خوار پسندد