غزل ۳۸۰ - آن خواجه اگر چه تیزگوش است
بخش ۸۰ - بیان سبب فصاحت و بسیارگویی آن فضول به خدمت رسول علیه‌السلام
رباعی ۳۰۶ - گه سوی من آیی از لطیفی پویان
قصیده ۸۳ - مردم سفله به سان گرسنه گربه
قصیده ۸۹ - فرو مایه چون سیر خورده بباشد
شماره ۵ - جز بما دندر این جهان گر به روی
شماره ۱۹۴ - خود درشتی گر ببیند کور چشم و کور دل
شماره ۸۵ - تا سگان را وجود پیدا نیست
رباعی ۵۰۳ - آنها که چو آب صافی و ساده روند
رباعی ۱۱۷۴ - بخروشیدم گفت خموشت خواهم
و له ایضاً
حکایت ۱۱ - یکی را پرسیدند از مُسْتَعْرِبانِ بغداد: مٰا تَقُولُ فِی الْمُرْدِ
شماره ۱۸ - خشمِ بیش از حد گرفتن وحشت آرد و لطفِ بی وقت هیبت ببرد
شماره ۴۶ - بی هنران، هنرمند را نتوانند که بینند
بخش ۷ - هندو جواب داد
بخش ۹ - و هر جانور که در این کارها اهمال نماید از استقامت معیشت محروم ماند: ضایع گردانیدن فرصت و، کاهلی در موسم حاجت و، تصدیق اخبار که محتمل صدق و کذب باشد و
بخش ۱۶ - ملک گفت:می خواهی تا مارا ملک تلقین کنی و کفایت مموه ومزور خود بر مردمان عرض دهی؟ گفت: سه تن بر خود گمان مهارت دارند و هنوز در مقام جهالت باشند: مطربی
غزل ۳۲۲۶ - نکویان را عتاب و لطف با هم یار می باید
شمارهٔ ۷ - مدح ابوالفضایل
خطاب دستور با ملک زاده
دسترسی سریع
صفحات برجسته
گشت و گذار
با گوهرین
۱۳۹۵ - ۱۴۰۵
