رباعی ۳۷ - با داده قناعت کن و با داد بزی
قصیده ۵ - نیز نگیرد جهان شکار مرا
قصیده ۲۷ - باز جهان تیز پر و خلق شکار است
قصیده ۳۴ - ای پسر ار عمر تو یک ساعت است
قصیده ۴۵ - هر چه دور از خرد همه بند است
قصیده ۴۹ - ای نشسته خوش و بر تخت کشیده نخ
قصیده ۶۳ - آزردن ما زمانه خو دارد
قصیده ۶۵ - کسی که قصد ز عالم به خواب و خور دارد
قصیده ۷۳ - مرد چو با خویشتن شمار کند
قصیده ۷۹ - تا مرد خر و کور کر نباشد
قصیده ۱۰۹ - ای یار سرود و آب انگور
قصیده ۱۳۳ - چو شمشیر بایدت بود، ای برادر،
قصیده ۱۳۴ - این طارم بیقرار ازرق
قصیده ۱۳۵ - ای فگنده امل دراز آهنگ
قصیده ۱۳۶ - گر دگرگون بود حالت پارسال
قصیده ۱۳۹ - این باز سیه پیسه نگر بیپر و چنگال
قصیده ۱۴۳ - مانده به یمگان به میان جبال
قصیده ۱۴۸ - این روزگار بیخطر و کار بینظام
قصیده ۱۵۲ - بسی رفتم پس آز اندر این پیروزه گون پشکم
قصیده ۱۸۴ - دیر بماندم در این سرای کهن من