رباعی ۴۱۸ - تا کی ز غم جهان امانی خواهی
غزل ۳۷ - در ره پر خطر عشق بتان بیم سر است
غزل ۴۶ - ابر است و اعتدال هوای خزانی است
غزل ۷۸ - خندهات برما و بر داغ دل درمانده چیست
غزل ۱۳۴ - خوش آن کو غنچه سان با گلعذاری همنشین باشد
غزل ۲۲۱ - که جان برد اگر آن مست سرگران بدرآید
غزل ۳۳۹ - فراغت بایدت جا در سر کوی قناعت کن
غزل ۳۴۲ - به دست آور بتی جان بخش و عیش جاودانی کن
غزل ۳۵۴ - دل از عشق کهن بگرفت از نو دلستانی کو
غزل ۳۵۵ - شد بیحساب کشور جانها خراب از او
غزل ۳۶۹ - بر آن سرم که نیاسایم از مشقت راه
غزل ۳۸۷ - من و از دور تماشای گلستان کسی
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۶ - قصیده
شمارهٔ ۲۹ - وجه برات
رباعی ۵۶ - تا بود چنین بود و چنین است جهان
حکایت ناقل این مقاله و شکایت قایل این رساله در بیوفایی یاران ریایی و دلایل بر فضیلت گوشهٔ تنهایی
نشستن شاهزاده بر تخت شهریاری و بلند آوازه گشتن در خطبهٔ کامکاری و در اختصار قصه کوشیدن و لباس تمامی بر شاهد فسانه پوشیدن
امتحان کردن شیرین فرهاد را در عشق
شماره ۱ - گر من این دوستی تو ببرم تا لب گور
شماره ۷ - جهانا! چه بینی تو از بچگان