زندگی

گوهرهایی که با این برچسب نشانه‌گذاری شده‌اند.

عطار نیشابوری باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن شماره ۲۹ - هر دیده که روی در معانی آورد عطار نیشابوری باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترك دنیا كردن شماره ۳۵ - گر عقل تو کامل است کم خور غم خویش عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۷ - چون خواهد بود در کمین افتادن عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۱۷ - تا کی باشم گرد جهان در تک و تاز عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۲۱ - اشکم پس و پیش منزلم بگرفته‌ست عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۴۱ - شد عقل ز دست و سخت مضطر افتاد عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۴۲ - آن رفت که عیشِ این جهانی خوش بود عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۴۳ - تا کی به هوس چارهٔ بهبود کنیم عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۴۸ - دردا که ز دُردی جهان مَست شدیم عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۴۹ - رفتیم و نبود هیچ کس محرم ما عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۵۸ - هم کار ز دست رفت در بی کاری عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۶۱ - از گلشن دل نصیب من خار رسید عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۶۲ - چون لایق گنج نیست ویرانهٔ عمر عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۶۶ - کارم ز دل گرم و دم سرد گذشت عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۶۷ - شد عمر و دل از کرده پشیمان آمد عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۷۱ - افسوس که ناچار بمی باید مرد عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۷۳ - هان ای دل خسته کاروان میگذرد عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۷۶ - با این دلِ چون قیر چه خواهی کردن عطار نیشابوری باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر شماره ۷۷ - میپنداری که بیخبر بتوان زیست عطار نیشابوری باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست شماره ۱ - شیر اجلت چو درکمین خواهد بود