شماره ۱۸۷ - ترا سزد که بگردش درآوری افلاک
ترغیب نمودن طالبان براه حق و بیان مستی و شور کردن، وظهور ولایت ولی را در هر نشأه بازنمودن، و شرح حال خود بر آن افزودن
شماره ۵۱ - گذر چون ترا بر مقامم فتاد
شماره ۱۱۱ - ابروی تو آئینه انوار الهی
شماره ۱۷ - خان فلک فر محمد آنکه ز رفعت
بخش ۱۰ - آمدن دستور اول به حضرت شاه
بخش ۱۲ - قصیدهٔ اسکافی
بخش ۴۱ - قصیدهٔ سوم اسکافی
شماره ۱۴۰ - ته روشن چلا سوکنّه سون نیر بو!
شماره ۱۵۷ - بلبل میچکا، نرو مره غم دارنه
شماره ۲۱۳ - دشمن به اونچه دکَتْ تهْ، بنتونه
غزل ۸۳ - ای یار قمرسیما، ای مطرب شکرخا
شماره ۲۵۵ - تا ته قلمِ قُدرتْ، به ساعد دایی
شماره ۲۵۶ - سوگندْ خرمه دوستْ، ته دْ چشَ سیاهی
شماره ۲۸۲ - تو شیرینتر اَز قندی، بلکه نواتی
شماره ۲۹۴ - امیر گنه: که تو خجیرونِ شاهی
قال النبی صلی الله علیه و آله: «انا مدینة العلم و علی بابها»
شماره ۲۰۰ - گِلِ دَسْته! هروارْ که منه درْآیی
شماره ۹ - امیر گنه: مه خاطرْ اوُنوَختْ بَوِّه جَمْ
شماره ۱۱ - بِفای خجیروُنْ نَمونسّه یٰاروُن!