مجو از من کلام عارفانه
هر آن قومی که می ریزد بهارش
به باغان عندلیبی خوش صفیری
چه خوش زد ترک ملاحی سرودی
شب این کوه و دشت سینه تابی
سحرگاهان که روشن شد در و دشت
نخستین لاله صبح بهارم
دل اندر سینه گوید دلبری هست
ازن فکر فلک پیما چه حاصل؟
تو در دریا نئی او در بر تست
یکی از حجرهٔ خلوت برونی
دل دریا سکون بیگانه از تست
به ما ای لاله خود را وانمودی
بباد صبحدم شبنم بنالید
دلن بحر است کو ساحل نورزد
قلندر جره باز سمانها
به ساحل گفت موج بیقراری
غزل ۸ - روزیکه زد به خواب شعورم ایاغ پا
غزل ۴۲ - نگاه وحشی لیلی چه افسونکرد صحرا را
غزل ۵۶ - شرر تمهید سازد مطلب ما داستانها را