شماره ۲۴ - لعلت که بلای دل و دین آید هم
شماره ۲۶ - گل را به چمن گونهٔ رخسار تو نیست
شماره ۲۷ - عشق رخ تو که کیمیای خطرست
شماره ۲۸ - گاهی ز سرِ زلفِ سیاهت ترسم
شماره ۲۹ - کوثر که لبِ ترا ندیم افتادهست
شماره ۳۰ - ماهی که ز رخ یک سرِ مویم ننمود
شماره ۳۲ - بی لعلِ لبش شکرستان میچکنم
شماره ۳۳ - بگشاده رخ و بسته قبا میآید
شماره ۳۴ - آن روز که روی دلستان نتوان دید
شماره ۳۶ - ای باد به سوی زلفِ آن یار بتاز
شماره ۳۹ - دل، خستهٔ چشم ناوک انداز مدار
شماره ۴۰ - اول که به پیشِ خویشتن راهم داد
شماره ۴۳ - زلف تو که بود آرزوئی همه را
شماره ۴۵ - جانا! ز همه جهان نشستم برتر
شماره ۴۶ - تا در سر زلفت خم و چین افکندی
شماره ۴۷ - زلف تو که چون مشک به هر سوی افتاد
شماره ۴۸ - دل گفت: «رهِ زلف تو چون کوتاهی است»
شماره ۴۹ - شب نیست که جان بی تو به لب مینرسد
شماره ۵۰ - در زلف اگرچه جایگاهی سازی
شماره ۵۱ - زان خط که به گردِ شکر آوردی تو