کشیدی باده ها در صحبت بیگانه پی در پی
مثل شرر ذره را تن به تپیدن دهم
از داغ فراق او در دل چمنی دارم
به سواد دیدهٔ تو نظر آفریده ام من
محکمات عالم قرآنی - خلافت آدم
نوای طاهره
زنده رود رخصت میشود از فردوس برین و تقاضای حوران بهشتی
دل من در گشاد چون و چند است
شب این انجمن آراستم من
نم اشک است در چشم سیاهش
غم راهی نشاط آمیزتر کن
بپا ای هم نفس باهم بنالیم
تب و تاب دل از سوز غم تست
چسان احوال او را بر لب آرم
رخم از درد پنهان زعفرانی
به افرنگی بتان دل باختم من
مرا این سوز از فیض دم تست
دمید آن لاله از مشت غبارم
بصدق فطرت رندانه من
که گفت او را که آید بوی یاری؟