چسان زاید تمنا در دل ما
چسان ای آفتاب آسمان گرد
تو ای دل تا نشینی در کنارم
ربودی دل ز چاک سینهٔ من
ز پیش من جهان رنگ و بو رفت
مرا مثل نسیم آواره کردند
خیالم کو گل از فردوس چیند
محاورهٔ علم و عشق
حور وشاعر در جواب نظم گوته موسوم به حور و شاعر
به این بهانه درین بزم محرمی جویم
خیز و نقاب بر گشا پردگیان ساز را
از ما بگو سلامی آن ترک تند خو را
آشنا هر خار را از قصهٔ ما ساختی
تیر و سنان و خنجر و شمشیرم آرزوست
صد نالهٔ شبگیری صد صبح بلا خیزی
باز به سرمه تاب ده چشم کرشمه زای را
بی تو از خواب عدم دیده گشودن نتوان
دلیل منزل شوقم به دامنم آویز
سر خوش از بادهٔ تو خم شکنی نیست که نیست
شعله در آغوش دارد عشق بی پروای من