خرده (۱۶)
عشق شور انگیز را هر جاده در کوی تو برد
ایکه ز من فزدوه ئی گرمی آه و ناله را
از مشت غبار ما صد ناله برانگیزی
من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم
بر سر کفر و دین فشان رحمت عام خویش را
دل دیده ئی که دارم همه لذت نظاره
سوز و گداز زندگی لذت جستجوی تو
از آن آبی که در من لاله کارد ساتگینی ده
ز شاعر ناله مستانه در محشر چه می خواهی
خوشتر ز هزار پارسائی
مرا براه طلب بار در گل است هنوز
شب من سحر نمودی که به طلعت آفتابی
رمز عشق تو به ارباب هوس نتوان گفت
یاد ایامی که خوردم باده ها با چنگ و نی
فرصت کشمکش مده این دل بی قرار را
به تسلئی که دادی نگذاشت کار خود را
اگر به بحر محبت کرانه می خواهی
فرشته گرچه برون از طلسم افلاک است
شراب میکدهٔ من نه یادگار جم است