غزل ۶۹۵۸ - ظلم است که درمان خود از درد ندانی
غزل ۶۹۷۴ - افتاده کار ما را با یار شوخ و شنگی
شماره ۸۵ - بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشست
شماره ۹۸ - پیش اشکم که خروشنده تر از سیلاب است
شماره ۱۶۷ - دل بی خیال طایر شهپر بریده است
شماره ۱۸۲ - از وصل، ملال دل خرم نمکین است
شماره ۱۹۶ - بی تو بر من شش جهت چون خانه زنبور شد
شماره ۲۴۹ - یکه تازان جنون چون روی در هامون کنند
شماره ۲۵۹ - عافیت می خواهم از گردون، ملالم می دهد
شماره ۲۶۹ - امید وقت خوش از جمع دیوان داشتم، غافل
شماره ۳۹۹ - مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبود
شماره ۴۱۶ - نسیم از چمن و مشک از ختن گوید
شماره ۴۶۳ - نوازش می کند بی حاصلان را آسمان کمتر
شماره ۵۰۱ - گریه را بی طاقتی آموختن حق من است
شماره ۵۳۷ - از خط به مهربانی ما بدگمان مشو
شماره ۵۵۰ - خیره گردد دیده صبح از جلای داغ من
شماره ۶۰۱ - تیغ دو دم بود لب خندان به چشم من
شماره ۶۱۸ - مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کن
شماره ۷ - زد غوطه بس که در تن خاکی روان ما
شماره ۴۸ - بیخودی فرش است در چشم و دل بی تاب ما